Біз жиі «Қоя бер және Құдайға сен» деген сөз тіркесін естігенбіз. Бірақ көбіміз оны тәжірибеден гөрі жай ғана сөз ретінде қабылдаймыз.
Егер Мұса көбіміз сияқты болғанда, ол дағдарыс сағатында Қызыл теңізде жұмыс істеу үшін «батыру комитетін» тағайындаған болар еді.
Егер Ешуада біздің кейбір қасиеттеріміз болғанда, ол жай ғана шеруге шығудың орнына, Ерихон қабырғаларында қарбалас жұмыс істеп жатқан «қашау комитетін» құрған болар еді.
Егер Ханания, Мишаел, Азария (Шадрах, Мешах және Абеднего) отты пешке бет алғанда, біздің кейбіріміз сияқты болғанда, олар өрттен қорғануға тырысқан болар еді.
Әрине, Даниял арыстандарды алдау үшін қандай да бір жоспарды ойлап табуға қызу тырысқан болар еді.
Егер біз Гидеонның орнында болғанда, ол төтенше қауіп алдында үш жүз адамнан басқасынан айырылғанда, біз үйге қарай бет алған болар едік.
Құдайдың бұл адамдары кетті. Тек Құдай қалды, бірақ біз әлі де осындамыз және біз жоғарыда аталғандарға ұқсас күрделі күндерге тап болдық.
Бұл күндер – Құдайға қарапайым және шектеусіз сеніммен сену күндері. Егер жағдай тым ауыр болмаса немесе адамдық көздерден сыртқы көмекке кепілдік берілсе, біз Құдайға сенуге бейімбіз. Біз Асаға арналған пайғамбардың хабарының мағынасын қашан түсінеміз, ол Исраил патшасы Баашаға қарсы Сирия патшасы Бен-хададпен одақ құру арқылы басқа көмекке жүгінген еді?
Өйткені Жаратқан Иенің көздері бүкіл жер бетінде жүгіріп, жүрегі Оған толықтай берілгендер үшін Өзін мықты екенін көрсету үшін. (2 Шежіре 16:9)
Құдайдан көмек сұрап, Оған толықтай бет бұрған жүрек – бүгінгі Оның халқы арасындағы қажеттілік. Көбінесе Құдай біздің сеніміміздің бір бөлігін ғана алады, ал Ол бұған бата беруге уәде берген жоқ. Осының бәрін ескере отырып, забур жыршысы былай деуі мүмкін:
Жаратқан Иені күт: батыл бол, сонда Ол сенің жүрегіңді нығайтады.
Содан кейін, өз кеңесін сынап, оның құндылығын батаның тамаша тәжірибесінің байлығынан дәлелдеген адам ретінде, ол үгітті қайталап былай дейді:
Күт, мен Жаратқан Иені күт деймін. (Забур 27:14)
Біз басқаның бәрін «қоя беруіміз» және Құдайға Өз жолымен жүруіне «мүмкіндік беруіміз» керек.
