Забур 132-де Дәуіт жас кезінен бастап Құдайдың халқы Исраил арасындағы Құдайдың қатысуының символы болып табылатын Құдай келісім сандығына лайықты ғибадатхана салуды армандағаны көрсетілген. Оның жауларынан тыныштық тапқан және бұл жобаны жалғастырғысы келген уақыт келді. Бірақ Құдай оған мұны істеуге рұқсат бермеді, оған жылдар бойы көп қан төккен соғыс адамы екенін еске салды. Иеміз оған Натан пайғамбар арқылы сөйлеп, оған үй салуға уәде берді (2 Сам. 7; 1 Жылн. 17).
Ол Дәуітке Өзінің атына үй салатын ұлы болатынын және Оның атын мәңгілікке орнататынын да айтты (1 Жылн. 17:10–14). Құдай тіпті ұлына Соломон, яғни бейбіт деген ат беріп, оның тыныштық адамы болатынын және Оның Исраилге оның күндерінде бейбітшілік пен тыныштық беретінін айтты (22:9–10). Дәуіт мұны түсінді ме, жоқ па, Соломон келешекте Құдайдың даңқы үшін шынымен үй салатын Иеміз Исаның бір түрі болды.
Дәуіт өз жобасын орындауға рұқсат етілмегеніне ренжудің орнына, Құдайға Оның тамаша уәдесі үшін ризашылығын білдіріп, өзі емес, Соломон салатын ғибадатханаға дайындық жасай бастады. Оның бұл жоба үшін жинаған орасан зор алтын, күміс және басқа да барлық түрдегі материалдар 1 Жылнама 29:1–5-те егжей-тегжейлі баяндалған, және басшылар мен халық бұған тағы да қосты. Біздің қымбат амбицияларымыз бұзылған кезде қарсы шықпайық, бірақ Құдайға біздің өміріміз үшін Оның жоспарын іздейік, Оның жолдары біздікінен жоғары екеніне риза болайық.
