Иеміз де, шәкірттер де халықтың физикалық қажеттілігін көріп, оларға жанашырлық танытты. Иеміз шәкірттерінен көпшілікті қалай тамақтандыруға болатынын сұрады. Шәкірттер мұны істеуге қабілетсіз екенін мойындады, бірақ Иеміз қабілетті болды. Шәкірттер өздері қолдануға болатын нәрсені іздеп, тапқандарын Иемізге әкелді. Ол бар нәрсені алып, тамаққа шүкіршілік айтқаннан кейін, оны шәкірттеріне берді, олар өз кезегінде халыққа қызмет етті; және олардың бәрі толық қанағаттандырылды.
Бүгінде де тамақтану қажеттілігі бар, және бұл қажеттілікті қанағаттандыра алатын жалғыз Құдай – Иеміз. Бірақ Ол бұл қызмет үшін құралдарды қолданады. Бұдан біз Иеміз беретін нәрсеге қызмет етуге дайын болуымыз қажет екенін көреміз. Бірақ біз оны өзіміз іздеуге уақыт бөлуіміз керек, содан кейін Иеміздің батасымен оны басқаларға бере аламыз. Біздің тарапымыздан ынта болуы керек; дұға болуы керек, Иеміздің батасын іздеу, өзімізге емес, Оған тәуелді болу, Ол беретін нәрсені басқаларға беру.
Біз «көпшіліктің» қажеттілігін танимыз ба, бірақ өз міндетімізді орындамаймыз ба? Біз Иеміздің қатысуында қаншалықты боламыз, Одан бір нәрсе аламыз, сонда Ол қаласа, оны басқаларға бере аламыз ба? Біздің бәріміз, аға-әпкелер, жастар мен қарттар, Сөзді уағыздау үшін қаншалықты дұға етеміз? Немесе біз жүрегіміз бен қолдарымыз бос, бөлісетін ештеңесіз келеміз бе, тек басқалардың бізді тамақтандыруын күтеміз бе? Осы Иеміздің күні, егер Иеміз бізге жігерлендіру, сынақ, түзету немесе Інжіл сөзін айтқысы келсе, сіз соған дұға етесіз бе? Егер Ол сізді қолданғысы келсе, сіз дайынсыз ба?
