«Ғибадатхананың айналасындағы бүйір бөлмелер әрбір келесі деңгейде кеңірек болды. Ғибадатхананы қоршаған құрылым жоғары қарай көтерілетін сатылармен салынған, сондықтан бөлмелер жоғарыға көтерілген сайын кеңейе берді. Ең төменгі қабаттан ортаңғы қабат арқылы жоғарғы қабатқа баспалдақ көтерілді» (Езекиел 41:7).
Табор тауының шыңы бізді күтіп тұрғанда, біз ешқашан аңғардың тұманында қалуға қанағаттанбауымыз керек. Таулардың шығы қалай таза, тау ауасы қалай сергітеді, терезелері Жаңа Иерусалимге қарайтын, жоғарыда тұратындардың тамағы мен сусыны қалай бай! Көптеген әулиелер күннің көзін көрмейтін көмір шахталарындағы адамдар сияқты өмір сүруге қанағаттанады. Олардың беттерін көз жасы мұңайтады, ал оларға аспан майы жағылуы мүмкін еді.
Көптеген діндарлар сарайдың шатырында жүріп, жасыл ландшафт пен Ливанды тамашалай алатын кезде, зынданда азап шегеді деп сенемін. Ояныңдар, діндарлар, өздеріңнің төменгі жағдайыңнан! Жалқаулығыңды, енжарлығыңды, суықтығыңды немесе Мәсіхке деген таза сүйіспеншілігіңе кедергі келтіретін кез келген нәрсені тастаңдар. Оны жаныңның әрбір қуанышының бастауы, орталығы және қамтушысы етіңдер. Енді өздеріңнің аз жетістіктеріңмен қанағаттанудан бас тартыңдар. Жоғары, асыл және толық өмірге ұмтылыңдар. Аспанға қарай! Құдайға жақынырақ! Ч.Х.С.
Мен ең биік шыңға шыққым келеді, Жарқын даңқтың сәулесін ұстағым келеді; Бірақ мен аспанды тапқанша дұға етемін, Ием, мені жоғары жерге жетеле!
Көбіміз өзіміздің ең жақсы өмірімізді сүріп жатқан жоқпыз. Біз тауларға шығудан қорқатындықтан, ойпаттарда қаламыз. Тік және кедір-бұдыр жерлер бізді жігерсіздендіреді, сондықтан біз аңғарлардың тұманында қалып, таулардың құпиясын ешқашан білмейміз. Өзімізді еркелету арқылы не жоғалтатынымызды, егер бізде шығуға батылдық болса, қандай даңқ күтіп тұрғанын немесе Құдайдың тауларына шықсақ, қандай баталар табатынымызды білмейміз! Дж.Р.М.
Ч.Х.С. / Дж.Р.М.
