Інжіл көптеген қағидаларды нақты, қысқа мәлімдемелермен білдіреді, және бұл солардың бірі. Біз: «Құдайды кім құрметтеді?» деп сұрауымыз мүмкін. Жауабы айқын: Иеміз Иса Мәсіх.
Оны алғашқы жылдары адамдар онша байқамаса да, Оның Әкесі Оны көрді. Иеміз Өзінің көпшілік алдындағы қызметін бастағанда, Ол Иорданда Жоханнан шомылдыру рәсімінен өткенде, аспан ашылып, Құдайдың дауысы естілді: «Бұл Менің сүйікті Ұлым, Оған Мен ризамын» (Мат. 3:17). Содан кейін, Өзінің көпшілік алдындағы қызмет жылдарында, Оның қалауы әрқашан Өзін жібергеннің еркін орындау болды (Евр. 10:7). Ол айқышқа апаратын жолды ерікті түрде жүріп өтті. «Әкем Маған берген кесені ішпеймін бе?» (Жохан 18:11). Аспаннан алғашқы жариялаудан бірнеше жыл өткен соң, Иеміз тауда өзгергенде ұқсас айқай жасалды. Құдай тағы да жариялады: «Бұл Менің сүйікті Ұлым, Оған Мен ризамын. Оны тыңдаңдар!» (Мат. 17:5). Иә, Иемізді Әке құрметтеді, тіпті адамдар Оны әлі де жек көріп, қабылдамай, айқышқа керген болса да. Ол даңққа көтерілді және «аспандағы Ұлылық тағының оң жағында отыр» (Евр. 8:1), және Оған «әрбір атаудан жоғары атау» берілді (Філіп. 2:9).
Біз Иемізді танып, сүйген сайын, Оның осылайша жоғарылағанына қуанамыз, және біз қуана айқайлаймыз: «Тақта отырғанға және Қозыға бата, құрмет, даңқ және күш мәңгілікке болсын!» (Аян 5:13). Бірақ Оны құрметтеу арқылы біз де Онда болғандықтан құрметтелгеніміз қаншалықты таңғажайып. Таңғажайып!
