«...және алдымызда тұрған жарысты төзімділікпен жүгірейік» (Еврейлерге 12:1).
Көптеген адамдар христиан өмірі туралы тым идеалистік көзқараста. Олар оны тау шыңдарындағы үздіксіз тәжірибелер сериясы деп ойлайды. Олар христиан кітаптары мен журналдарын оқиды және драмалық оқиғалар туралы жеке куәліктерді естиді және мұның бәрі өмір деп қорытындылайды. Олардың арман әлемінде ешқандай проблемалар, жүрек аурулары, сынақтар мен қиындықтар жоқ. Қатты жұмыс, күнделікті режим, монотондылық жоқ. Бәрі «Тоғызыншы бұлтта». Олар өз өмірлерінің бұл үлгіге сәйкес келмейтінін көргенде, олар көңілсізденіп, көңілі қалып, айырылғандай сезінеді.
Шындық мынада. Христиан өмірінің көп бөлігін Г. Кэмпбелл Морган «көрінетін кішкентай істерді орындаудағы табандылық жолы» деп атайды. Мен оны осылай таптым. Қарапайым міндеттердің, ұзақ сағаттық тәртіпті оқудың, көрінетін нәтижесіз қызметтің толық үлесі болды. Кейде: «Шынымен бірдеңе орындалып жатыр ма?» деген сұрақ туындады. Дәл сол кезде Иеміз жігерлендіру белгісін, дұғаға тамаша жауапты, нақты басшылық сөзін түсіретін. Және мен біраз уақытқа жалғастыруға күш алатынмын.
Христиан өмірі – 50 ярдтық спринт емес, ұзақ қашықтыққа жүгіру жарысы, және оны жүгіру үшін бізге төзімділік қажет. Жақсы бастау маңызды, бірақ шынымен маңыздысы – бізге даңқпен аяқтауға мүмкіндік беретін төзімділік.
Енох төзімділік жылнамаларында әрқашан құрметті орын алады. Ол Құдаймен бірге жүрді – ойлаңызшы – 300 жыл бойы (Жаратылыс 5:22). Бірақ біз бұл жылдардың тек сән-салтанатқа немесе үздіксіз толқуларға толы болды деп ойламауымыз керек. Біздің әлемімізде оның сынақтар, қиындықтар, тіпті қуғын-сүргіндер үлесіне ие болуы сөзсіз еді. Бірақ ол жақсылық жасаудан шаршамады. Ол соңына дейін төзді.
Егер сіз ешқашан бас тартуға азғырылсаңыз, Еврейлерге 10:36-дағы сөздерді есіңізде сақтаңыз: «Құдайдың еркін орындау және Ол уәде еткенді жеңіп алу үшін сізге төзімділік қажет».
