«Уа, Жаратқан Ие, таңертең менің дауысымды естисің; таңертең мен Саған құрбандық дайындап, күтемін.» (Забур 5:3)Иеміз Иса Құдайдың Өзінің дұғаларына жауап беретінін күтіп өмір сүрді. Онымен бұл соншалықты алысқа кеткендіктен, Ол дұғада көпшілік алдында: «Мен Сенің мені әрқашан еститініңді білдім» (Жохан 11:42) деп айта алды.
Забур жыршысы таңертең Құдайға өтініштерін жеткізіп, содан кейін жауапты үмітпен күтті. Хабаққұқ та Құдайдың оның дұғасына жауап беретінін күтті, өйткені ол: «Мен өзімнің бақылау орныма тұрамын және мұнараға орналасамын, және Ол маған не айтатынын көру үшін қараймын» (Хабаққұқ 2:1) деді.
Қиын уақытта Миха: «Бірақ мен Жаратқан Иеге қараймын; мен өзімнің құтқарушы Құдайымды күтемін; менің Құдайым мені естиді» (Миха 7:7) деп мойындады, ал Ілияс өзінің қызметшісін дұғасына жауап келе ме екенін көру үшін жеті рет жіберді (1 Патшалық 18:43 қараңыз).
Біз таңертең дұға етіп, түске қарай таңертең Құдайдан не сұрағанымызды ұмытып қалатын жағдайлар қаншалықты жиі болады? Дегенмен, Құдай біз Оның дұғаға жауап беретінін күткенде және сол дұғаға жауаптарды саналы түрде іздегенде қуанады. Ол – «дұғаны Естуші» (Забур 65:2 қараңыз) және біз Оның дұғаға жауап беретінін күткенде Оны құрметтейміз!
Күндіз дұғада Құдайға жеткізген өтініштеріңізді кешке әлі есіңізде ме? Оның дұғаларыңызға қалай жауап беретінін қалай күтесіз, және бұл үміт өміріңізде қалай көрінеді? Дұғаға жауаптарды бақылау көзқарасын қалай дамыта аласыз?
