«Менің қуатты жартасым, менің панам – Құдай.» (Забур 62:7)Менің ойымша, біздің күнәкар табиғатымыздың басты сипаттарының бірі – Құдайға тәуелсіздік қарым-қатынасы. Біз оған тәуелді екенімізді біліп, келіскен кезде де, әдет бойынша тәуелсіз әрекет етуге бейімбіз. Сөзсіз, Құдай бізге азғыруға жиі түсуге рұқсат етуінің бір себебі – бізге қасиеттілікте өсуіміз үшін оған шынымен тәуелді екенімізді тәжірибе арқылы үйрету.
Тәуелділікті үйренудің ең жақсы жолдарының бірі, сәтсіздіктің ауыр тәжірибелерінен басқа, дұға ету тәртібін дамыту болып табылады. Бұл бізді Қасиетті Рухқа тәуелділігімізді нақты түрде мойындауға мәжбүр етеді. Дұға туралы не айтсақ та, бұл біздің өз дәрменсіздігімізді және Құдайға абсолютті тәуелділігімізді мойындау.
Дәрменсіздік пен тәуелділікті мойындау біздің өзімізге-өзіміз сенімді күнәкар рухымызға өте жағымсыз. Егер біз темперамент бойынша тәртіпті болсақ, өзіміздің тәртібімізге емес, Мәсіхке және оның Рухына тәуелді екенімізді мойындау қиынырақ болады.
Қасиетті болу – Иеміз Исаға ұқсау, ал ол өзі: «Мен өздігімнен ештеңе істей алмаймын» (Жохан 5:30) деді. Ол Әкеге толықтай тәуелді болды, және ол мұны еркін және ықыласпен мойындады. Оның тәуелділігі еріксіз емес, шын жүректен болды, өйткені ол біздің Құдайға тәуелді болу үшін жаратылғанымызды білді.
Тәуелділік жай ғана бірнеше тәртіптер тізіміндегі бірі емес. Керісінше, ол олардың барлығына өмір мен жігер береді. Дәнді өсіретін өмір принципі фермерлердің барлық күш-жігеріне жеміс бергендей, біздің ішіміздегі Қасиетті Рухтың мүмкіндік беруі біздің тәртіптерімізге жеміс береді. Қасиетті Рухқа тәуелділік олардың барлығына енуі керек.
