«Үміт Құдайы сендерді сенім арқылы барлық қуаныш пен тыныштыққа толтырсын, сонда сендер Киелі Рухтың күшімен үмітке толы боласыңдар.» (Римдіктерге 15:13) Пауыл Римдегі сенушілерге үміт Құдайы оларды барлық қуаныш пен тыныштыққа толтырсын деп тілейді. Тек біраз қуанышқа емес, Ол бергісі келетін қуаныштың толық мөлшеріне! Және бұл біз Оның уәделеріне сенгенде болады. Керемет христиандық үміт жүрегімізде тірілгенде. Римдіктерге 12:12-де айтылғандай: «Үмітте қуаныңдар.»
Бұл шынымен де ескі әнұранда айтылғандай: «Христианның жағдайы – теңдессіз өркендеу.» Бірақ мәселе біз мұны шынымен түсінеміз бе, біз шынымен Құдайда қуанамыз ба және бұл біздің өмірімізде көрінеді ме?
Мартин Ллойд-Джонс бірде өте орынды айтқан: «Мен бүгінгі ең үлкен қажеттілік – жаңадан оянған және қуанышты шіркеу деп санаймын. ... Ешнәрсе бізді христиан болу бақытсыз, қайғылы, аурулы болумен синоним екенін және христиан «қуаныштарды жек көріп, өмірін еңбекпен өткізетін» адам екенін басқаларға әсер ететін жағдайдан босатудан маңызды емес. ... Христиандар тым жиі көңілсіз болып көрінеді және тым жиі қайғы, еркіндіктің жоқтығы және қуаныштың жетіспеушілігі әсерін береді. Бұл көптеген адамдардың христиандыққа деген қызығушылығын жоғалтуының басты себебі екеніне күмән жоқ.» Мен бұнда көп шындық бар деп санаймын. Әрине, қуаныш мәжбүрлі болмауы керек. Ол шынайы болуы керек. Бірақ бұл шешіммен байланысты – біз Құдайда қуанғымыз келе ме, әлде жағдайларға өзімізді төмендетуге рұқсат береміз бе деген шешім.
Дж.П.С.
