Оның мейірімі мәңгілік
Киелі жазбаларда ешқашан қажетсіз қайталау болмайды. Забур 136-да Құдайдың қасиетті Сөзінің басқа бөліктеріне қарағанда әлдеқайда көп қайталау бар. Ол 26 тармақтан тұрады, олардың әрқайсысы (NKJV) «Оның мейірімі мәңгілік» деген сөздермен аяқталады, сонымен қатар бірнеше рет Иемізге немесе Құдайға «алғыс айтуға» шақырумен (1-3, 26-тармақтар) қоса беріледі.
Даңқтағы әулиелерді алғыс айтуға ынталандырудың ешқандай қажеті болмайды, өйткені мадақтаудың ағынын тоқтататын ешнәрсе болмайды. Мадақтау ноталары мәңгілік дәуірлер бойы ешқашан өлмейді де, азаймайды да. Бірақ мұнда, жер бетінде бұл басқаша, және біз осы әдемі забурдың өсиеттерін есте сақтағанымыз жөн, өйткені оны сипаттайтын қайталау қажетсіз емес.
«Мейірім» деген көрнекті сөз бұл забурда бір жағынан жанашырлықпен, екінші жағынан қажеттіліктерді қанағаттандырумен байланысты – Құдайдың жанашырлығы адам қажеттіліктерін қанағаттандырады. Жаңа өсиетте біз Құдайдың мейірімінің адам қажеттіліктерінен әлдеқайда асып түсетін игіліктерін табамыз. Бірақ забурда қарастырылған мейірім дұрыс түсінілгенде, ол алғыс ағынына әкеледі.
Неліктен, біз сұрауымыз мүмкін, бұл жұбаныш беретін сөздер кем дегенде 26 рет қайталанады? Себеп болуы керек, және ол шұғыл. Себебі адамдар Құдайдың тамаша мейірімдерін қабылдауда өте жеңілтек және немқұрайлы, немесе салғырт және бей-жай қарайды, сондықтан олар жиі алғыссыз болады. Сонымен қатар, бұл забурда негізінен Израиль тарихы қарастырылады, және олар заңға бағынышты болды және оның тек айыптау әкелетінін ұмытты, ал олар рахаттанған барлық жақсылықтар оларға Құдайдың мейірімі негізінде жетті. Біз де күн сайын Құдайдың мейіріміне қарыздар ретінде өмір сүреміз.
Бір дінсіз христиан бауырымен кешкі ас ішіп отырды. Бауырының алдымен тамаққа алғыс айтқанына ашуланып, ол үстелге жұдырығымен ұрып, «Мен жеген тамағым үшін сенің Құдайыңа қарыздар емеспін. Мен көп жұмыс істеймін, жалақы табамын және жегенім үшін төлеймін» деп айқайлады.
Оның бауыры оған әлемдегі барлық ақша Құдай оны жаратпаса, оған өзін-өзі көбейту күшін бермесе және оны тамақ ретінде пайдаланғанда адам өмірін сақтамаса, бір дән сатып ала алмайтынын айтты. Ол дән пісіретін күнді жаратты және оны жетілдіру үшін жаңбыр ретінде су берді. Бұл және басқа да нәрселер оның алғыссыз рухының қаншалықты үмітсіз таяз екенін көрсетті. Өкінішке орай! Сансыз көп адамдар алғыссыз. Киелі жазбалар бізге соңғы күндердің белгілерінің бірі адамдардың «алғыссыз, қасиетсіз» (2 Тімотеге 3:2) болатынын ескертеді.
Киелі жазбалар бұл тақырыпта бірдеңе айта ма? Иә. Біз тамақтың «Құдай сөзімен және дұғамен қасиеттелгенін» (1 Тімотеге 4:5) оқимыз. Жаратылыс 9:3-те біз Құдай сөзімен адамның иелігіне мол тамақ қорының қалай берілгенін табамыз. Егер бұл қасиеттеу христиан отбасыларында дұғамен аяқталмаса, соншалықты мейірімділікпен берілген тамақ пайдаланылғанда, бұл шынымен де қайғылы.
Бірақ Забур 136-дан үйренетін сабақтарға назар аударайық, ол Ескі өсиет заманында жазылған және Исраил балаларының тарихына көптеген сілтемелерге толы. Құдайдың жаратылыстағы даналығы, аспан мен жерде, күндізді басқару үшін күнді және түнде айды жасауда айтылады. Нұхқа: «Жер барда, егін егу мен орақ, суық пен ыстық, қыс пен жаз, және күн мен түн тоқтамайды» (Жаратылыс 8:22) деген сенімділік берілді. Егер бұл уәде орындалмаса, бұл қаншалықты жойқын болар еді!
Забуршы Құдайдың Исраилге Мысырда құл болған кездегі таңғажайып мейірімін, оларды қайғыдан құтқарып, мысырлықтардың тұңғыштарын өлтіргенін баяндады. Фараонның қырсық еркін ешқандай жұмсақ соққы бұза алмас еді. Исраил балалары өздері қорғансыз болса да, Ол оларды күшті қолмен шығарып, Фараон мен оның әскерлерін Қызыл теңізде жойды.
Забур 136:16 Исраилдің шөл даладағы сапарын қорытындылайды. Біз аспаннан манна түскенін және ұрылған жартастан су оларға ергенін білеміз, дегенмен бұл қысқа тармақта бұл нәрселер айтылмаған. Забуршы оларға Құдайдың оларды иелік ететін жерге қалай апарғанын, Өз халқын сол жерге орналастыру үшін ұлы патшаларды қалай құлатқанын еске салды. Ол Ыбырайымға аморлық ұлттардың күнәлары толыққанда, Ыбырайымның ұрпақтары жерге әкелінетінін айтқан болатын. Құдайдың уәдесі орындалды.
Әлем тарихында мұндай оқиға айтылған ба? Исраилдің осындай мол және үздіксіз мейірім үшін Құдайға алғыс айтуға шақырылғанына таңданудың қажеті жоқ. Бірақ біз христиандар бізге берілген көптеген және мол мейірімдерді қажетінше еске аламыз ба? Біз олай емеспіз деп қорқамыз. Және біз бұл өмірге қатысты мәселелерде алатын мейірімдеріміз қаншалықты ұлы болса да, оларды рухани тұрғыдан әлдеқайда мол алатынымызды ешқашан ұмытпауымыз керек.
Елші Пауыл Римдіктерге 12:1-де әулиелерді «Құдайдың мейірімдерімен» өз денелерін «тірі құрбандық, қасиетті, Құдайға қолайлы» етіп ұсынуға шақырды. Ол Інжіл сеніммен қабылданғанда берілетін ұлы рухани игіліктерге сілтеме жасады. Яһуди болсын, пұтқа табынушы болсын, біз мейірім негізінде бата аламыз. Біз «Мәсіхтегі аспан орындарындағы әрбір рухани батамен» (Ефестіктерге 1:3) бата алдық.
Құдай бізге Өзінің мейірімінің молдығымен осылай бата берді. Бұл бізді Оған ризашылықпен алғыс айтуға итермелеу үшін ғана емес, сонымен қатар «сендерді қараңғылықтан Өзінің таңғажайып нұрына шақырған Оның мадақтауларын көрсетулерің керек» (1 Петір 2:9) деген өсиетке жауап беруіміз үшін де болды.
А. Дж. Поллок бойынша (бейімделген)
Құдайдың Ұлы! Біз Сені Әкенің тағында, жоғарыда қуанышпен мадақтаймыз; Сенің барлық таңғажайып істерің Сені көрсетеді, рақымға толы және сүйіспеншілікке толы! Иеміз, біздің табынуымызды қабыл ал – біздің күнәларымыз үшін Сен бір кездері өлтірілдің; Сенің қаның арқылы бізде құтқарылу бар, жақында Сенің мәңгілік билігіңе қатысамыз.
Құдай, Өзіндегі сүйіспеншілігін аша отырып, Өзінің рақымының қаншалықты кең, қаншалықты бай екенін көрсетеді; Біздің үлесіміз бақытты, Сенің жүзіңдегі Оның барлық даңқын қуанышпен көреміз. О! Бізді баталаған мейірім, уақыт басталмай тұрып осылай жоспарланған, Сенде бізді сақтаған мейірім, аспанның кеңдігіндей кең мейірім. —Самуэль П. Трегеллес (1813–1875)
