Жаратылыс 3-те Адам мен Хауаның құлағанға дейін Құдаймен болған баталы қарым-қатынасын қалай жоғалтқанын оқимыз (Жар. 2:21–25). Алайда, құлаған күйінде де адам жақсылық пен жамандықты біле алатын, бірақ оның жамандыққа қарсы тұруға немесе тек жақсылық жасауға қабілеті болмады. Бұл қабілет үшін жаңа табиғат қажет. Құдай, мейірімділікпен, Адам мен Хауаны құлағаннан кейін Едем бағынан шығарды; әйтпесе, олар ешқандай емдеусіз құлаған күйінде қалар еді. Құдай не істеді? «Ол адамды қуып шығарды; және Ол Едем бағының шығысына керубімдерді және әр жаққа бұрылатын жалындаған қылышты қойды, өмір ағашына баратын жолды күзету үшін» (3:23–24).
Тәрбиесінде Құдай Адам мен Хауаның мойынсұнбаушылықтарының салдарын тартуына себеп болды: «Сенің кесіріңнен жер қарғысқа ұшырады; өміріңнің барлық күндері одан еңбекпен жейсің. Ол саған тікенектер мен қаулар шығарады, және сен дала шөбін жейсің. Жерге қайтқанша, маңдайыңның терімен нан жейсің, өйткені сен одан алындың; өйткені сен топырақсың, және топыраққа қайтасың» (17–19-тармақтар). Қандай салтанатты! Дегенмен, біз Адамның әйелін Хауа деп атағанын оқимыз, бұл «өмір» дегенді білдіреді, барлық тірілердің анасы (20-тармақ). Содан кейін Құдай оларды құрбандыққа шалынған жануарлардан жасаған киімдермен киіндірді.
Құдайдың құқықтарына ешқандай ымырасыз, рақым үстемдік етті. Бұл Киелі жазбадағы «рақым мен шындықтың» мысалы. Құдайға мадақ!
