Забур 104-тен 107-ге дейін тамаша тізбекті құрайды. Забур 104 «Жаратқан Иені мадақтаңдар!» деп аяқталады, ал Забур 105-тің бірінші тармағы «Жаратқан Иеге алғыс айтыңдар!» деп жауап береді. Бұл үлгі қайталанады, өйткені ұқсас өрнектер бір забурды келесісімен байланыстырып, қуанышты мадақтау тізбегін жасайды.
Забур 104 жаратылыс Құдайына бата берді, содан кейін Забур 105 құтқарушы Құдайды дәріптеді. Бірақ Забур 106 басқаша сипат алады. Құдайдың мейіріміне қарамастан, забуршы: «Біз күнә жасадық» (Заб. 106:6) деп мойындауы керек. Забур 105 Құдайдың құтқарушы күшін қарастырса, Забур 106 Оның халқының қайталанған, табанды сәтсіздіктерін баяндайды. Бұл қасіретті тізім. Мысырда және Қызыл теңізде олар Оны айыптады; шөлде олар Оны сынады (7–15-тармақтар). Олар Мұса мен Аронға қызғанды, алтын бұзауға табынды және алғаш жақындағанда уәде етілген жерді менсінбеді (16–27-тармақтар). Олар Баалға бет бұрды, содан кейін қақтығыс суларында Жаратқан Иемен таласты (28–32-тармақтар; Санақ 20:13-ті қараңыз). Тіпті жерде де олар Құдайдың жауларымен соғыспады, керісінше оларға қосылды (34–39-тармақтар). Забуршының сөздері қаншалықты орынды: «Олар өздерінің Құтқарушысы Құдайды ұмытты» (21-тармақ).
Забур 104 пен 105 Құдайдың істерін ұлықтағанын, бірақ Забур 106 халық Оның істерін ұмытқанын айтатынын атап өткен жөн (13, 21–22-тармақтар). Нәтижесінде олар пұтқа табынушылардың істерін үйренді, бұл көп ұзамай олардың өздерінің ластаушы істеріне айналды (35, 39-тармақтар). Егер біз Жаратқан Иенің не істегенін ұмытсақ, біз де сол бақытсыз жолмен жүреміз.
Забур 106-ның ақыны Мұсадан кейін көп ғасырлар өткен соң өмір сүргені анық, өйткені халық адалдықсыздықтан қазірдің өзінде тұтқында болған. Соған қарамастан, ол Құдайдан оларды қайта жинауды сұрайды (46–47-тармақтар), және ол: «Жаратқан Иені мадақтаңдар!» деп аяқтайды. Біз Құдайдан алыстап кеттік пе? Біз де Оны іздей аламыз, өйткені Ол қаһарында мейірімділікті есіне алады (Хаб. 3:2).
