Жаным, ешқашан өз жолдарыңмен жүрме. Егер солай істесең, сен жиі сеніммен емес, көру арқылы жүру қаупінде боласың, осылайша жамандықты таңдап, жақсылықтан бас тартасың. Мынау сенің дұғаң болсын: «Маған Өз жолдарыңды көрсет, Ием; маған Өз соқпақтарыңды үйрет» (Заб. 25:4). Және маған Өз жолымды Саған тапсыруға және оны жүзеге асыруыңа сенуге көмектес (Заб. 37:5).
О, Қалебтің рухы қандай еді, ол: «Мен Ием Құдайыма толықтай ердім» (Ешуа 14:8) дей алды! Өзімізді құрбан етуге, қиындықтарды көтеруге және сынақтарға тап болуға тура келсе де, бәріміз Оған еруді қалайық. Енох сияқты «Құдаймен бірге жүрген» (Жаратылыс 5:24) және Нұх сияқты «Иеміздің алдында рақым тапқан» (Жаратылыс 6:8) болайық. Қарапайым сеніммен сұрайық: «Не істеуім керек, Ием?» (Елшілердің істері 22:10), Құдайдың еркі менің еркім болсын дегеннен басқа өз еркіміз болмасын. Мұны істеуде қауіпсіздік бар; бақыт бар.
Иеміз бізді дұрыс жолмен бастауға рұқсат берейік — Оның жолы әрқашан дұрыс жол, тіпті ол қиындықтар, айқыштар, шығындар және жоқшылық жолы болса да. Олар келгенде, өткен рақымдылықтарға қасиетті ризашылықпен тоқталайық, өйткені олар болашақ адалдық пен сүйіспеншіліктің кепілі, және Оның өмірдің көптеген қиындықтары арасында бізді естіп жатқанының дәлелі. Бізге: «Құдайы Иеміз болған халық бақытты!» (Заб. 144:5) деп сендірілген.
Егер сен Оның күшіне сенуге бел бусаң, бақыт табасың, Оның күші сенікінен шексіз артық. «Бұл Құдай, [менің] Құдайым мәңгілікке; Ол [менің] өлімге дейінгі жолбасшым болады» (Заб. 48:14) деп айта ал.
