Солтүстік Атлант мұхитының сұр суларын кесіп өткен кемеде менің ойымды қараңғы ойлар биледі: Құдайдың мойындаған Шіркеуіндегі жағдай, дүниеқоңыздықтың артуы, үміт артқан көптеген адамдардың шындықтан бас тартуы, қызмет пен куәліктегі күштің жоқтығы, ескілер сияқты шындықты шынайы жеткізе алатын адамдардың аздығы: осының бәрі менің ойымды толтырды, мен түнде жатқанда осылар туралы ойландым. Кеме дауылды теңізде бір жақтан екінші жаққа аунап жатты, айнала менің ойларыма сәйкес келді. Осылайша түн өтті; содан кейін кезекшілер ауысты; ортаңғы кезекшілік таңға орын берді, қоңырау соғылғанда, кеме капитанының дауысы «Бәрі жақсы» деп шықты.
Кеме әлі де аунап, шайқалып жатты, қараңғылық бұрынғыдан да тереңірек көрінді, бірақ таңғы шақыру менің ойымды өзгертті; мен Пауылдың кеме апатын есіме түсірдім, және жағдай ең қараңғы болып көрінгенде, Құдайдың періштесі оның қасында тұрып: «Қорықпа, Пауыл» дегенін есіме түсірдім. Пауыл мінген кеме қирады, бірақ барлық адамдар аман-есен жағаға жетті, және бұл Құдай жазған оқиғаның пайғамбарлық мәні бар сияқты: адамдардың әрбір ұйымы шындықтың ыдысы ретінде сәтсіздікке ұшырайды, және еттің қолына артылған барлық үміттер жойылады, бірақ Құдайдың ісі қалады, және Оның мейірімді Рухымен жанасқан және Мәсіхке келген әрбір жан аман-есен жағаға жетеді, сол жерде Құдайдың мәңгілік мақсаттарының орындалуының барлық даңқында тұрады.
Бұл жігерлендіретін тақырып болды, мен оны ойлаған сайын көңіл-күйім көтерілді, өйткені көңілді «Бәрі жақсы» деген сөз жанымда ән салды, және мен өзінің Иесін өлтірген дүниемен қол ұстасқан сол сенімсіз кәсіпте жақсы жаққа ешқандай өзгеріс күтуге болмайтынын білсем де, «өйткені зұлым адамдар мен азғырушылар барған сайын нашарлай береді» (2 Тім. 3:13), сонда да Құдайдың бәріне қарамастан жеңіске жетуінің жарқын болашағы қараңғылықтағы жарық сияқты жарқырады. Біздің ойларымыз бен сеніміміз жерден аспанға, өлімнің үстемдігін жойған және қазір Құдайдың тағында қайта тірілу өмірінің барлық күшімен өмір сүретін Біреуге бұрылуы керек. Қараңғылық өтіп барады, және сенім арқылы біз таңның жарқын Жұлдызының қазірдің өзінде жарқырап тұрғанын көреміз, және біз бәрі жақсы екенін білеміз.
Ақыры таң кабина терезесінен атқанда, мен күнделікті мәтінді оқу үшін Киелі Жазба мәтін күнтізбесін алдым. Ол мынадай болды:
«Мен, сенің Құдайың Жаратқан Ие, сенің оң қолыңнан ұстап, саған айтамын: Қорықпа; Мен саған көмектесемін» (Ишая 41:13), және «Ол әлсіздерге күш береді» (40:29).
Осылайша біздің мейірімді Иеміз арқылы сенім нығаяды, және Ол қолдан ұстағанда, және Оның күші біздің әлсіздігімізде кемелденгенде, біз кезекшілік етеміз және таңды, «бұлтсыз таңды» күтеміз; айналамыздағы қараңғылықты сенімнің «Бәрі жақсы» деген айқайымен қуантамыз.
Дж.Т.М.
