Құдайдың еркін, егер ол азап шегуді білдірсе, қандай жүрек қатынасымен және ықыласпен қабылдайтынымызды өзімізге шынайы сұрайық (мысалы, 1 Петір 3:17 қараңыз).
Павел филиппіліктерге Мәсіхке сену ғана емес, Ол үшін азап шегу де оларға берілгенін жазады (Филиппіліктерге 1:29 қараңыз).
Бұл контексте Елшілердің істерінде жазылған алғашқы христиандардың үлгісі де әсерлі. Оларға қауіп төнгенде, олар Құдайдан оларды қуғын-сүргіннен құтқаруды сұраған жоқ. Керісінше, олар Одан Жаратқан Ие үшін адал куәлік етуді жалғастыруға батылдық беруін дұға етті (Елшілердің істері 4:29 қараңыз).
Көп ұзамай олардың екеуін еврейлер соққыға жықты. Олар бұған қалай әрекет етті? Олар Исаның аты үшін ұятқа қалуға лайық болғандарына қуанды (Елшілердің істері 5:40-41 қараңыз).
Бұл олардың азапты момындықпен қабылдап қана қоймай, Мәсіх үшін азап шегу олар үшін тіпті құрмет болғанын анық көрсетеді. Егер адамдар бізді сеніміміз үшін ұрса, біз қалай әрекет етер едік?
Біз мәселенің қаншалықты күрделі екенін және азап бізге келгенде момындықпен жауап беруде қаншалықты артта қалғанымызды түсінеміз. Көбінесе оған «иә» табу үшін біраз уақыт қажет болады — және біз Жаратқан Иенің мұны білетінін және бізге шыдамды екенін білуіміз керек.
