«Ол теңізді құрлыққа айналдырды, олар судан жаяу өтті – келіңдер, оған қуанайық». (Забур 66:6)Бұл терең мәлімдеме: «су арқылы», яғни біз дірілдеу, үрей, азап және үмітсіздіктен басқа ештеңе күтпеген жерде, Исраил балалары тоқтап, «оған қуанды»!
Арамызда қаншамыз бұл тәжірибемен байланыстыра аламыз? Арамызда кім, қиыншылық пен қайғы-қасірет кезінде, исраилдіктер сияқты жеңіске жетіп, қуана алды?
Құдай бізге Өз уәделері арқылы қаншалықты жақын, және сол уәделер қаншалықты жарқырайды! Дегенмен, гүлдену кезінде біз олардың жарқырауын жоғалтамыз. Түскі күн жұлдыздарды көзден тасалағандай, Оның уәделері де көрінбей қалады. Бірақ түн түскенде – қайғының терең, қараңғы түнінде – көптеген жұлдыздар жарқырай бастайды, Құдайдың үміт шоқжұлдыздарын және Оның Сөзінен жұбаныш уәделерін әкеледі.
Жақыптың Жабоқта басынан өткергені сияқты, күн батқаннан кейін ғана Жаратқан Иенің періштесі келіп, бізбен күреседі, сонда біз жеңе аламыз. Түнде, «ымыртта» (Мысырдан шығу 30:8), Аарон киелі орынның шамдарын жақты. Және көбінесе қиыншылық түндерінде сенушілердің ең жарқын шамдары жағылады.
Жохан жалғыздық пен жер аударудың қараңғы кезеңінде Өзінің Құтқарушысының даңқты көрінісін көрді. Бүгінде көпшілігімізде «Патмос аралы» бар, ол жалғыздық пен қайғыға қарамастан, Құдайдың мәңгілік қатысуының, көтеретін рақымының және сүйіспеншілігінің ең жарқын естеліктерін тудырады.
Бүгінде қанша саяхатшы, әлі де жердегі азаптың Қызыл теңіздері мен Иордан өзендерінен өтіп бара жатқандар, мәңгіліктен артқа қарап, Құдайдың ұлы мейірімділігінің естеліктеріне толы болып, «Біз «судан жаяу өттік» деп айта алады. Және де, осы қараңғы тәжірибелерде де, айналамызда толқындар соғып тұрса да, біз тоқтап: «Оған қуанайық!» дедік»!
