Әр адамның өмірінде бәрі құлап бара жатқандай көрінетін сәттер болады. Ешнәрсе тұрақты емес, ешнәрсе сенімді емес, және әрбір жаңа ой тек жамандықтың тағы бір мүмкіндігін әкеледі. Ұлттық дағдарыс, коммерциялық дүрбелең, ауыр қайғы-қасірет кезеңдері. Үміттердің бәрі жоғалды… Ауру, әлсіз жүрек барлық жерде тек қаңыраған бос кеңістікті көреді, одан құтылу мүмкін емес, оған ешқандай ем жоқ.
Сонда Құдайға жасырынудың не екенін білетін адам бақытты; дауылдың толқынынан шығып, мынаған сүйену:
«Сен менің Құдайымсың». Сонда ол айта алады:
Әскер маған қарсы шатыр тіксе де, жүрегім қорықпайды… Өйткені қиыншылық уақытында Ол мені Өз шатырында жасырады… сондықтан мен Иемізге ән саламын (Забур 27:3, 5-6).
Жанның Құдайға сене алудың терең және айтылмас бақытын сезінетін кезі – сынақ пен қиыншылық күні. Ұстаздың қатысуының шынайылығы тыныш көлдің бетінде сырғып жүргенде емес, керісінше дауыл гүрілдеп, толқындар кемені басып өткенде сезіледі.
Иеміз бізге сынақ пен қиыншылықтан босатуды ұсынбайды – керісінше. Ол бізге екеуімен де кездесуге тура келетінін айтады; бірақ Ол оларда бізбен бірге болуға уәде береді, және бұл шексіз жақсы.
Сынақта Құдайдың қатысуы сынақтан босатудан әлдеқайда жақсы. Оның бізге деген жүрегінің жанашырлығы Оның біз үшін қолының күшінен әлдеқайда тәтті. Ұстаздың Өзінің адал қызметшілерімен пештен өтіп бара жатқандағы қатысуы оларды одан тыс ұстау үшін Өз күшін көрсетуден әлдеқайда жақсы болды (Даниял 3).
