Иеміз Иса: «Маған келіңдер, барлық қажығандар мен ауыр жүк арқалағандар, Мен сендерге тыныштық беремін» (Матай 11:28) дегенде,
Ол заң негізінде Құдайдың батасын табуға тырысып, заңның оларға жүктеген қысымын сезінгендерге айтқан болатын. Табиғи нәрселерде адам еңбегі аяқталғаннан кейін тыныштық табуды күтеді, бірақ заң астындағылар үшін тыныштық болмады, өйткені заңның талаптарының соңы жоқ еді,
өйткені заң адамға тірі болғанша үстемдік етеді (Римдіктерге 7:1).
Заң өз талаптарымен рухты ауыртты, ал заң жоя алмайтын күнә ар-ұжданды ауыртты. Қамсыз және дінсіз адамдар бұл ауыртпалықты сезінбес еді, өйткені адам табиғатынан Құдайға және Оның батасына қатысты немқұрайлы, бірақ Исраилдегі тақуалар қажып, ауыр жүк арқалаған еді, және осындайларға Иеміздің сөздері қуаныш пен жігер әкелер еді. Міне, ауыр жүкті алып тастай алатын және оны істеуге дайын, ар-ұждандағы ауыртпалықтан жүректі тыныштандырып, Әкенің рақымынан әкелген нәрсесін білуде тыныштық беретін Біреу бар еді. Құдай енді адамдардан талап етпейтін; бірақ Ол Исада беруші Құдай ретінде көрінді. Заңгерлер
«ауыр және көтеруге қиын жүктерді» халықтың иығына артып, оларды саусақтарының бірімен де қозғамады (Матай 23:4), бірақ Иеміз Иса адамдарды жеңілдетуге және ауыр жүкті алып тастауға келді. Заңның қамытынан босатылған Иеміз тақуаларды Өзінің қамытын алуға және Одан үйренуге шақырды. Ол қатал Ұстаз емес еді және Өзі де Құдайға қызмет ету қамыты астына келген, және Өзінің қызметінде «момын және жүрегі кішіпейіл» болған. Иеміздің қызметшілері ретінде олар Оның қамытын жеңіл, ал жүгін жеңіл тауып, жандарына тыныштық табар еді.
Иеміз бізден тек Құдай табиғаты қуанатын және Өзінде тамаша көрініс тапқан нәрсені істеуді сұрайды.
Бейбітшілік сыйы
Иеміз Өз халқына тыныштық қана бермейді, сонымен қатар бейбітшілік те береді, өйткені Ол шәкірттеріне олардан кетпес бұрын айтқан:
Мен сендерге тыныштық қалдырамын, Өз тыныштығымды беремін (Жохан 14:27).
Өз Құдайы мен Әкесіне тынымсыз қызмет ету өмірінде айналада мазалайтын және қайғыртатын барлық нәрсе болды, бірақ соның бәрінің ортасында Оның жүрегінде тыныш бейбітшілік болды, және бұл Оның Өз адамдарына беретін бейбітшілігі. Шәкірттер оларға үнемі қамқорлық жасаған Ұстаздарынан айырылуға жақын еді, бірақ Ол оларға айтты:
Мен бұл нәрселерді сендерге айттым, Менде тыныштық тапсыңдар деп (Жохан 16:33).
Біздің тыныштығымыз Онда, және бұл Оның Өз тыныштығы.
Філіпіліктерге 4:6-да бізді
ешнәрсеге алаңдамауға шақырады; бірақ барлық нәрседе дұғамен және өтінішпен, алғыс айтумен тілектеріңді Құдайға білдіріңдер.
Бұл бізге «барлық түсініктен жоғары Құдайдың тыныштығын» әкеледі, бұл тыныштық жүрекке кіретін әрбір жолды қорғап, әрбір мазалайтын ойды сыртта қалдырады. Бұл әлемдегі ұлттардың барлық қақтығыстарының ортасында Құдайдың тағын тыныш ететін тыныштық.
Сонымен қатар, егер біздің ойларымыз Мәсіхте көрінетін әдемі ерекшеліктерге бағытталса, және егер біз Құдай сөзінің жарығында жүріп, Оның еркін іздесек, біз әрдайым өзімізбен бірге «бейбітшілік Құдайының», бейбітшіліктің қайнар көзі болып табылатын және жүректі мен ақылды мазалайтын барлық нәрседен бізді сақтай алатын Құдайдың болатынына сене аламыз.
