Біз Илиясты жаңбырдың тоқтауын және аспаннан оттың түсуін сұрағаны үшін көбінесе сот пайғамбары ретінде еске аламыз. Бірақ бұл, мүмкін, тым қарапайымдау. Оның үлкен көңілсіздік сәтіне қарамастан, ерекше атап өтуге тұрарлық қасиеті – оның мойынсұнуы. Иеміз оған Херит бұлағына, содан кейін Зарефатқа баруды бұйырды, онда бір жесір әйел оны асырайтын еді. Оның мойынсұнуы оны қауіпсіз ұстап қана қоймай, сонымен қатар бұл жесір әйел мен оның ұлына бата мен қауіпсіздік әкелді. Біріншіден, олардың тамағын қамтамасыз ету кереметі арқылы олар көп күндер бойы тамақтанды; қанша екенін білмейміз, бірақ кейбір аудармаларда бір жыл деп көрсетілген – «күндер» сөзі бір жылды білдіруі мүмкін. Бұл жесір әйелдің де Илиястың сөзіне мойынсұнғаны үшін болғанын атап өтейік. Олардың тиісті мойынсұнуы өзара бата әкелді.
Біз бұл кезеңде Илиястың оқшауланбағанына, керісінше жесір әйелге Исраил Құдайы туралы көп рет айтуға және оның сұрақтарына жауап беруге мүмкіндігі болғанына сенімді бола аламыз. Бірақ кереметке және барлығына қарамастан, ол пайғамбардың Исраил Құдайы туралы айтқандары шынымен дұрыс па деп ойлаған болуы мүмкін. Ақыр соңында көптеген құдайлар болған жоқ па? Бірақ сонымен бірге, оның жүрегінде Құдайдың жұмысы болды. Оның ұлы ауырып қайтыс болғанда, бәрі шарықтау шегіне жетті. Илияс оған тек оның күнәсін еске түсіру және ұлының өліміне себеп болу үшін келді ме? Оның Құдайы тек сот Құдайы ма еді? Шынында да, ол тек құрғақшылықты, азық-түлік тапшылығын, ауруды және өлімді көрді. Оның ұлы Илиястың дұғасынан кейін тірі қайтарылғанда, ол: «Енді мен сенің Құдай адамы екеніңді және Иеміздің сөзі сенің аузыңда шындық екенін білемін» деп айқайлап, мойындады.
Илиястың мойынсұнуы бұл жесір әйелге бата әкеліп қана қоймай, сонымен қатар шынайы тірі Құдайға шынайы сенім әкелді. Барлығымыз Иеміз Исаның алдында адал жүріп, басқаларға да бата бола білейік!
