Құдайдың адал Қызметшісі күнді дұғамен бастау үшін таңертең ерте тұруды әдетке айналдырған. Забур 88:13-те Ол пайғамбарлықпен: «Таңертең Менің дұғам Сенің алдыңа келеді» дейді. Әр таңда Ол Құдайға тәуелділігін таңғы тыныштықта құлағын оятып, ашып, шәкірт сияқты – үйренуші сияқты үйрену арқылы көрсетті.
Ұлы және мәңгілік «Менмін», Ескі Өсиеттің Иемізі (Яхве), аспан мен жердің Жаратушысы, бұл әлемге қызметші бейнесінде келді, және дұғада Ол Құдайға не істеу керектігін көрсетуге мүмкіндік берді! Күн шықпай тұрып, Ол Құдайдың алдына кірді, онда Ол күнделікті қызметке дайындалды. Сол жерде тыныштықта Ол шаршаған және үмітсіз жандарды жандандыратын сөздерді қабылдады.
Шәкірттер таңертеңгі сағаттарда Ұстаздарын қайдан табатынын білді. Олар Оған жеткенде, олар Оны: «Барлығы Сені іздеп жүр» (Марқа 1:37) деген сөздермен қарсы алды. Мұндай жаңалықпен адамдар оларды сұрағандардың тілектеріне бірден жауап беруге бейім болады. «Жоқ» деп айту және осылайша басқаларды ренжіту жиі оңай емес. Бірақ Иеміз бұл жағдайда Өз шәкірттеріне не деп жауап берді? Ол Құдайдың алдындағы тыныштық уақытымен дайындалған болатын, сондықтан не істеу керектігін білді: «Келесі қалаларға барайық, сонда Мен де уағыздаймын» (1:38). Бұл сол күні Ол үшін Құдайдың еркі болды – және бұл Оның күнделікті өмірін анықтаған ерік болды.
Дәуіт күннің басында Иеміздің оған сөйлеуін аңсады, өйткені ол былай деп жазды: «Таңертең маған Өз мейіріміңді естірт, өйткені Саған сенемін; маған жүретін жолды көрсет, өйткені жанымды Саған көтеремін» (Забур 143:8). Бұл бүгін де біздің дұғамыз болсын!
