«Жақып көзін көтеріп қарады, міне, Есау төрт жүз адамымен келе жатыр» (Жаратылыс 33:1)
Дұға сынақтан бұрын болғанда, сынақ біз күткеннен әлдеқайда аз болып шығады.
Олар қабірге жеткенде, әйелдер қорқынышты тастың домалатылып тасталғанын көрді.
Петр бостандыққа кедергі болатын сыртқы қақпаға жеткенде, ол өздігінен ашылды.
Сондықтан Жақып Есаумен кездесуден қорықты; бірақ Есау оған жеткенде, ол оған жүгіріп барып, құшақтап, мойнына құлап, сүйді: және олар жылады.
Батыр Гордон өзінің жалғыз түйемен жүрген сапарларында, дұғада жиі жау басшыларымен кездесіп, олардың алдына жалғыз барғанға дейін оларды қарусыздандырғанын айтатын. Егер олар өздері сынап көрмесе, дұғаның өмірдің қиындықтары мен азаптары үшін қандай еріткіш екенін ешкім болжай алмайды. Бұл жерде Құдайдың Жақыпқа оның қорқыныштарынан немесе сенімінен артық болғанын көру өте әдемі. Ол ең жаманды болжап жатқанда, оның аспандағы Досы құтқаруды дайындап жатты; жылдар өткен соң, Иеміз қолын созып, өзінен көзін тайдырып, дауылдың қорқыныштарына қараған сенімсіз Апостолды көбікті толқындардан құтқарды.
Ф.Б.М.
