Қызмет ету – 2018 жылғы мамыр – «Рақым мен шындық» журналы
Құдайды ұлықтайтын өмір
«Мен Иемізді әрдайым мадақтаймын: Оның мадағы менің аузымда үнемі болады. Менің жаным Иемізбен мақтанады: момындар мұны естіп, қуанады. О, менімен бірге Иемізді ұлықтаңдар, және біз Оның есімін бірге көтерейік.» — Забур 34:1-3 KJV
«Ұлықтау» дегеніміз – үлкейту, мадақтау, құрметтеу, мақтану, көтеру, насихаттау және ұлы деп жариялау. Сонымен, «Иемізді ұлықтау» деген не? Біз Құдайды қалай үлкейтуіміз керек?
«Ұлықтау» сөзін екі түрлі жолмен қарастырайық. Бірі – оны микроскоппен салыстыру, ол кішкентай затты үлкен етіп көрсетеді. Екінші салыстыру – телескоппен, ол алыстағы және өте үлкен нәрсені жақын әкеледі. Иемізді ұлықтайтын өмір дәл солай істейді; бұл Құдайды өзімен байланысқа түсетіндерге жақындататын өмір.
Иеміз Исаның өмірі
Иеміз Иса дәл солай істеді. Оның өмірі Құдайды даңқтаған және ұлықтаған кемел өмір болды. Забур 69-да біз Иеміз Исаның ішкі сезімдері мен азаптары туралы оқимыз (2-4,7-12,20-21-аяттар). Сондай-ақ, забур пайғамбарлықпен Иеміз туралы айтқанда, мұндай өмірдің Құдайдың даңқы үшін не істейтінін көреміз: «Мен Құдайдың есімін әнмен мадақтаймын, және Мен Оны алғыспен ұлықтаймын» (30-аят).
Еврейлерге 10:5-те біз Иеміз Исаның Құдайдың Өзін бізге жақындату үшін қолданған құралы болғанын көреміз. Біз былай деп оқимыз: «Құрбандық пен сыйлықты Сен қаламадың, бірақ Маған дене дайындадың» (NKJV). Бұл Забур 40-тан алынған, бұл забур Иемізді өртелетін құрбандық ретінде айтады. Ол 16-аятта былай деп жалғасады: «Сені іздейтіндердің бәрі Сенде қуансын және шаттансын; Сенің құтқарылуыңды сүйетіндер үнемі: «Иеміз ұлықталсын!» десін». Иеміз Исаның өмірі дәл осыны істеді. Ол Құдайды барлық жағынан даңқтады, және осылайша Ол Құдайды бізге жақындатты.
Жазбада: «Бастапқыда Сөз болды, және Сөз Құдаймен бірге болды, және Сөз Құдай болды ... және Сөз тәнге айналып, арамызда тұрды, және біз Оның даңқын көрдік ... рақым мен шындыққа толы» (Жохан 1:1,14) делінген. Жохан 14:9-да Иеміз Иса: «Мені көрген Әкені көрді» деді. Ол Құдайды ұлықтады, «Құдай ... тәнге көрінді» (1 Тімотеге 3:16) болды. Иеміз Құдайды бізге жақындатты, сонда біз Оның ұлылығын көре аламыз.
Біздің өміріміз
Біздің өміріміз де Құдайды ұлықтауы керек. Менің ойымша, Жазба бізге бүкіл болмысымыз – дене, жан және рух – Құдайды ұлықтауы керек деп үйретеді. Мәриямның мәлімдемесін қарастырыңыз: «Менің жаным Иемізді ұлықтайды» (Лұқа 1:46). Жан – біздің эмоцияларымыздың орны, сондықтан оның ішкі болмысы Құдайын ұлықтағысы келді. Шомылдыру рәсімін жасаушы Жохан да Иеміз Иса туралы: «Ол өсуі керек, ал мен кемуім керек» (Жохан 3:30) дегенде дәл осындай тілек білдірді.
Бұл біздің де амбициямыз болуы керек, денеміз арқылы да, эмоцияларымыз арқылы да. Пауыл: «Әлде сендердің денелерің сендердегі Қасиетті Рухтың ғибадатханасы екенін білмейсіңдер ме, оны сендер Құдайдан алдыңдар, және сендер өздеріңдікі емессіңдер ме? Өйткені сендер бағамен сатып алындыңдар; сондықтан денелеріңде және рухтарыңда Құдайды даңқтаңдар, олар Құдайдікі» (1 Қорынттықтарға 6:19-20) деді. Ол сондай-ақ: «Мен сендерді ... бауырлар, Құдайдың мейірімділігімен өтінемін, денелеріңді тірі құрбандық, қасиетті, Құдайға ұнамды етіп ұсыныңдар, бұл сендердің ақылға қонымды қызметтерің. Және бұл дүниеге сәйкес келмеңдер, бірақ ақылдарыңды жаңарту арқылы өзгеріңдер, сонда сендер Құдайдың жақсы, ұнамды және кемел еркін дәлелдей аласыңдар» (Римдіктерге 12:1-2) деп үгіттеді.
Мұндай өмірдің мысалдары Даниял 1:8 және 3:28-де кездеседі. Ондағы адамдар өз жүректерінде тек Құдай үшін өмір сүруді мақсат етті; олар басқа ешкімге бас имейтін. Өте практикалық түрде, олардың өмірі Құдайды барлығына жақындатты!
Пауыл өз өмірінің Құдайға даңқ әкелуіне дайын болды. Шын мәнінде, ол өмірде де, өлімде де Иемізді ұлықтағысы келді. Оның Філіпідегі сенушілерге жазғанын оқыңыз: «Менің ынталы үмітім мен сенімім бойынша, ешнәрседе ұялмаймын, бірақ әрдайымғыдай, қазір де Мәсіх менің денемде ұлықталады, мейлі өмірмен, мейлі өліммен болсын. Өйткені мен үшін өмір – Мәсіх, ал өлу – пайда. Бірақ егер мен тәнмен өмір сүрсем, бұл менің еңбегімнен жеміс береді; бірақ нені таңдайтынымды айта алмаймын. Өйткені мен екеуінің арасында қысылып тұрмын, кетуге және Мәсіхпен бірге болуға тілегім бар, бұл әлдеқайда жақсы. Дегенмен, тәнмен қалу сендер үшін қажеттірек. Және бұған сенімді бола отырып, мен сендердің бәріңнің ілгерілеулерің мен сенім қуаныштарың үшін қалатынымды және сендермен бірге болатынымды білемін» (Філіпіліктерге 1:20-25). Пауыл Мәсіхпен бірге болғысы келді, бірақ ол әулиелердің Құдаймен рухани жүрісінде өсуін де қалады. Оның тілегі олардың өмірі Құдайдың даңқы үшін жеміс беруі және олардың сенімі Мәсіх үшін өмір сүруден келетін қуанышқа толы болуы еді. Сондықтан, өліммен де, өмірмен де, ол Мәсіхті ұлықтағысы, яғни оларға жақындатқысы келді!
Өмірінің соңында Пауыл шындықты айтты: «Өйткені мен қазірдің өзінде сусын құрбандығы ретінде төгіліп жатырмын, және менің кету уақытым жақын. Мен жақсы күресті күрестім, жарысты аяқтадым, сенімді сақтадым. Ақырында, мен үшін әділдік тәжі дайындалған, оны Иеміз, әділ Сот, маған сол күні береді, және тек маған ғана емес, сонымен қатар Оның келуін сүйгендердің бәріне де» (2 Тімотеге 4:6-8). Пауыл Мәсіхті ұлықтады.
О, біздің өміріміз біз жанасқандарға Құдайды жақындатса екен. Бізді көргеннің орнына, олар біз ұлықтағымыз келетін Оны көрсін!
