Мұндай сұрақтар қоюда қауіп бар. Петр бірде: «Бірақ, Ием, бұл адам туралы не айтасыз?» деп сұрады. Оған Иемізден келген жауап: «Егер Мен оның Мен келгенше қалуын қаласам, саған не? Сен Менің артымнан ер» (Жохан 21:21-22). Елші Пауыл былай деп жазды: «Сондықтан әрқайсымыз өзіміз үшін Құдайға есеп береміз. Ендеше, енді бір-бірімізді соттамайық, керісінше, бауырымыздың жолына сүріндіретін немесе құлататын кедергі қоймауға шешім қабылдайық» (Римдіктерге 14:12-13).
Әрқайсымызға қоятын жақсырақ сұрақ: «Ием, Менің не істегенімді қалайсыз?» (Елшілердің істері 9:6). Христиан ретінде, мен неге ұйымдасқан спортпен айналысамын? Бұл «дене жаттығулары» үшін бе, ол «аз пайда әкеледі» (1 Тімотеге 4:8)? Мұндай жағдайда, спорттың «ұйымдасқан» болуы қажет пе? Бұл мені дінсіздермен тең емес қамытқа әкеле ме, бұл мен, христиан ретінде, істемеуім керек нәрсе (2 Қорынттықтарға 6:14)? Бұл менің шеберлігімді көрсету немесе өзіме атақ немесе байлық табу үшін бе? Еремияға досы Барухқа айту бұйырылды: «Өзің үшін ұлы нәрселер іздейсің бе? Оларды іздеме» (Еремия 45:5).
Құдай Сөзінің сол аятында, маған екі рет «маған бәрі заңды» деп айтылған жерде, маған тағы да: «бірақ бәрі пайдалы емес... бірақ мен ешкімнің билігіне бағынбаймын» (1 Қорынттықтарға 6:12) деп айтылған. Және сол кітаптың әрі қарайғы жерінде маған: «Жесеңдер де, ішсеңдер де, не істесеңдер де, бәрін Құдайдың даңқы үшін істеңдер» (1 Қорынттықтарға 10:31) деп айтылған. Оның авторы Пауыл басқа хатында: «Өйткені мен үшін өмір – Мәсіх» (Філіпіліктерге 1:21) деп жазады.
Ұйымдасқан спортқа, кем дегенде кәсіби спортқа қатысуда мен үшін әрқашан қауіп болмай ма, яғни Мәсіхтің орнына спорт менің өмірімнің орталығына айналуы мүмкін бе? Ал менің уақытым қалай болады? Жексенбілерді әлем, кем дегенде батыс әлемі, ұйымдасқан спорт үшін жиі пайдаланады. Бірақ мен үшін, христиан ретінде, бұл күн – Иеміздің күні – менің күнім емес, мереке емес, тіпті міндетті түрде демалыс күні де емес, Иемізге тиесілі күн. Менің оны ұйымдасқан спортта пайдалануым Оны және Оның бұл әлемдегі мүдделерін насихаттай ма?
Тағы бір ескерту аймағы: Көптеген командалар, кем дегенде кәсіби спорт командалары, жеке тұлғаларға немесе жеке корпорацияларға тиесілі. Спорттық іс-шаралар жиі ішімдік ішумен, құмар ойындармен және басқа да жаман әдеттермен байланысты. Мен христиан ретінде осындай нәрселермен байланысты бола отырып, Иемді қуанта аламын ба, әлде мен өз ар-ұжданымды бұзуға тура келеді ме? Біздің сұрағымызға өте қарапайым жауап: «Өзі мақұлдаған нәрседе өзін айыптамайтын адам бақытты... өйткені сенімнен емес нәрсенің бәрі күнә» (Римдіктерге 14:22-23).
Мен ұйымдасқан спорттың көптеген салаларында көрнекті қабілеті бар, шынайы христиандар болып табылатын ерлер мен әйелдер бар екенін білемін. Шынайы жүрекпен, олар Құдай берген атлетикалық қабілеттерін Құдайды даңқтау үшін пайдалануға тырысуы мүмкін. Кейбіреулер өз сенімдерін анық айтып, Иемізге көпшілік алдында куәлік береді. Мен оларды айыптамаймын. Керісінше, Мәсіх осылай жарияланғанда, мен басқа жағдайларда сұрақ қоюым мүмкін болса да, «мен қуанамын және қуана беремін», дәл елші Пауыл Філіпіліктерге 1:18-де айтқандай.
