Авторы: Джеффри Бретт
«Бірақ бір самариялық жол жүріп келе жатып, оның жанына келді» (Лұқа 10:33). Осы төрт сөз, «оның жанына келді», Құдай Ұлының мәңгілік Өзінікі болған даңқ биіктерінен, Әкесімен бірге, күнә бізді әкелген тереңдіктерге түскенін дәл сипаттайды. Күнә біздің жүрегімізге салған бөтендік Оның қарапайым туылуында бірден көрінді: «Ол тұңғыш ұлын туып, оны жөрмекке орап, ақырға жатқызды; өйткені оларға қонақүйде орын болмады». Сол сияқты, Оның қоғамдық қызметінің басында, Назаретте кедейлерге ізгі хабарды уағыздай бастағанда, олар «орнынан тұрып, оны қаладан қуып шығарды, және оны қаласы салынған төбенің шетіне апарды, оны төмен қарай лақтыру үшін». Кейінірек Оның өмірінде, бұл бөтендік барған сайын айқын болғанда, Забур 118-дің сөздері орындалды: «Құрылысшылар қабылдамаған тас» (22-тармақ), шынында да, Ол өз құрылыстарына сәйкес келмейді деп тасталып, ақырында айқышқа керілді.
Бұл дүниеге күнәнің келуінің әсері біздің санамызда ғана емес, денелерімізде де көрінді.
Ол қабылданбаса да, Әкесі берген істі жалғастырды. Марқа 6:56-да біз оқимыз: «Ол қай жерге кірсе де, ауылдарға, қалаларға немесе елге, олар науқастарды көшелерге жатқызды, және Оның киімінің шетіне болса да тиюге өтінді: және Оған тигендердің бәрі сауықты». Лұқа 10-тараудағы адам жараланып, жартылай өлі болғандай, ауылдардан, қалалардан және елден Оған әкелінгендер де сондай болды, және сеніммен тиюге Оның күшімен жауап берілді. Бірақ Одан күш шыққан сайын, Ол әрқайсысын сауықтырған сайын, Ол өз рухында күнә келтірген зардаптарды сезді, Матфей 8:17-де оқығанымыздай: «Ишая пайғамбар айтқан сөз орындалуы үшін: Ол біздің әлсіздіктерімізді Өзі алды, және біздің ауруларымызды көтерді».
Біз сондай-ақ күнә біздің денелерімізге ғана емес, бізді моральдық жағынан да ластағанын көреміз.
Марқа 7:32-де біз оқимыз: «Оған саңырау, сөйлеу қабілеті шектеулі біреуді әкелді; және олар Одан қолын оған қоюды өтінді». Ол саусақтарын оның құлақтарына салып, түкірігін тіліне жаққаннан кейін, аспанға қарап, күрсінді. Біз бұл сөздің айтылмайтын ішкі сезімді сипаттайтынын түсінеміз. Бұл адам Құдайдан ештеңе ала алмады, өйткені ол саңырау болды; және ол Құдайға жауап бере алмады, өйткені ол сөйлей алмады. Сондықтан Иеміз Иса өз рухында күнә адам мен Құдай арасына әкелген қашықтықты сезді, және сол күрсіну арқылы Құдайдың терең сезімдерін білдірді: «Иеміз Адамды шақырып, оған айтты: Қайдасың сен?» (Жаратылыс 3:9).
Бірақ күнәнің біздің денелерімізге қатысты ең соңғы әсері – өлім.
Лазардың қабіріндегі көрініс бізге Құдайға қатысты осы апатқа деген Оның терең сезімдерін, сондай-ақ жақынын жоғалтқандардың қайғысын көрсетеді. «Иса оның жылағанын, және онымен бірге келген яһудилердің де жылағанын көргенде, рухында күрсінді, және мазасызданды, және айтты: Оны қайда қойдыңдар? Олар Оған айтты: Ием, кел және көр. Иса жылады» (Жохан 11:33–35). Мұнда біз Иеміздің терең сезімдерін білдіретін үш сөзді көреміз: Ол күрсінді, сөзбен айтып жеткізуге болмайтын өткір ішкі сезім; Ол мазасызданды, тура мағынада, толқыды; содан кейін, Ол жылады. Іштей Оның сезімдерін сөзбен білдіру мүмкін болмады, бірақ Оның көз жастарын бәрі көре алды, сол екі әпкеге қандай жұбаныш болды!
Иеміз Иса өз халқының қабылдамауын терең сезінгенімен қатар, Жохан 13:27-де біз Онымен үш жылдан астам уақыт бірге болған біреудің сатқындығы туралы оқимыз:
«Және наннан кейін шайтан оған кірді. Сонда Иса оған айтты: Не істесең де, тез істе». 30-тармақта айтылғандай: «Ол нанды алғаннан кейін бірден шығып кетті: және түн болды». Сонымен, адамша айтқанда, сол қараңғы, қараңғы түннің қорқынышты оқиғалары басталды!
18-тараудың 4 және 5-тармақтарында біз оқимыз: «Сондықтан Иса, Өзіне не болатынын бәрін біліп, алға шығып, оларға айтты: Кімді іздейсіңдер? Олар Оған жауап берді: Назареттік Исаны. Иса оларға айтты: МЕН БАРМЫН (ол). Және Оны сатқан Яһуда да олармен бірге тұрды». Сол түннің моральдық қараңғылығы айқын көрініп тұр. Оны сатқан Яһуда олармен бірге тұрды. Оның шәкірттерінің бірі ретінде тұруға мүмкіндік берген жарық терең қараңғылыққа айналды.
Күнә Яһуданың жүрегіне не салғаны, Оны қабылдамаған халықтың үлгісі ретінде, сондай-ақ біздің жүрегіміз неге қабілетті екені Оның тұлғасының жарығымен ашылады! Бірақ Ол қарсылық көрсетпейді, шынында да, «Ол союға апаратын қозыдай жетектелді».
Содан кейін ақыры сол қорқынышты күн туды, ол күнде Ол жалғыз, бірақ қорықпай, шаршаған денесімен және тікенді тәж киген басымен, енді тасталып, сатылып, мен үшін Қалвариға көтерілді, және сол жерде қайғы мен ұятпен өліп, мені құтқарды, Оның есіміне мадақ болсын. Егер біз яһудилердің жүрегінде жеккөрушілік пен сатқындықты көрсек, мәжүсилердің жүрегінде қатыгездік пен азғындықты көреміз. Забур 22:14 Мәсіхтің рухындағы, денесіндегі және жанындағы азаптарын сипаттайды: «Мен судай төгілдім, және барлық сүйектерім орнынан шықты: жүрегім балауыз сияқты; ол ішімнің ортасында еріді». Содан кейін мәжүсилерге қатысты: «Өйткені иттер мені қоршап алды: зұлымдардың жиыны мені қоршап алды: олар менің қолдарым мен аяқтарымды тесті. Мен барлық сүйектерімді айта аламын: олар маған қарап, тіктеп тұр» (16–17-тармақтар). Осы тармақтардағы Оның қымбат денесінің сүйектеріне қатысты екі сілтеме айқышқа керудің келтіретін қатты азабын көрсетеді. Ол қолдардың, кеуденің және иықтардың буындарында қорқынышты ауырсынуды тудырады және ақырында тыныс алуды мүмкін емес етеді. Бірақ мұнда біз тоқтауымыз керек, өйткені «Ол күнәға айналды» дегендіктен, қасиетті Құдайдың қолынан көрген азаптың тереңдігі біздің түсіну қабілетімізден әлдеқайда жоғары. Шынында да, Ол күнә бізді әкелген жерге келді, Қасиетті және Әділ Құдайдың күнәға қарсы үкімі және сол үкімді біз үшін көтеру арқылы, бізді сол үкімнен құтқарды және күнәлардың кешірілгенін және «Оның Ұлының өлімі арқылы Құдаймен татуласқанын» білуге әкелді. Шынында да, Оның есіміне мадақ болсын!
