Иса Ғалилеядан Яһудеяға бара жатқанда, Самария арқылы өтті. Сихар деп аталатын Самария қаласына келгенде, Ол Жақыпқа тиесілі құдықтардың біріне отырды. Ол ұзақ жолдан шаршаған еді. Ол мәңгілік және ұлы МЕН БАРМЫН болса да, адам ретінде шаршау мен қажудың не екенін өз тәжірибесінен білді.
Осы уақытта Оның шәкірттері азық-түлік сатып алу үшін қалаға кеткен болатын. Кенеттен самариялық әйел су алу үшін құдыққа жақындайды. Иса одан Өзіне ішуге бірдеңе беруін сұрап, онымен әңгіме бастайды. Шаршағанына қарамастан, Ол оның жанының құтқарылуын ойлайды. Үлкен кішіпейілділікпен және момындықпен Ол ақыры оның жүрегін жаулап алады. Таңғажайып нәтижесі – ұзақ уақыт бойы азғындықта өмір сүрген бұл әйел Құтқарушымен жеке басынан өткен нәрселерді басқалармен бөлісетін евангелистке айналады.
Иеміз бен Оның шәкірттері арасындағы келесі әңгіме өте қызықты:
Шәкірттері Оған: «Рабби, тамақтан» деді. Бірақ Ол оларға: «Менің сендер білмейтін тамағым бар» деді. Сонда шәкірттері бір-біріне: «Оған біреу тамақ әкелді ме?» деді. Иса оларға: «Менің тамағым – Мені жібергеннің еркін орындау және Оның ісін аяқтау» деді (Жохан 4:31-34). Ол үшін адамдық қажеттіліктерін қанағаттандырудан гөрі, жанның көкке жеңіп алынғаны әлдеқайда маңызды болды. Әкенің еркін орындау Оның тамағы еді. Бұл Оның жүрегіне нағыз қанағат берді. Әкенің еркі Ұлдың Өзіне тартылатындардың бәрін қабылдауын білдірді, кейін Ол былай деді:
Әке маған бергендердің бәрі маған келеді, ал маған келгенді Мен ешқашан қуып жібермеймін. Өйткені Мен көктен Өз еркімді орындау үшін емес, Мені жібергеннің еркін орындау үшін түстім (Жохан 6:37-38).
Сондықтан біз Мәсіхтің Өзінің табиғи қажеттіліктерін қанағаттандыруға емес, Әкесінің еркін орындауға және адасқан күнәкарлардың рухани қажеттіліктеріне жауап беруге ұмтылғанын көреміз.
Әсіресе Марқа Евангелиясында біз Мәсіхтің өз жайлылығынан гөрі басқалардың қажеттіліктерін көбірек ойлап, үлкен берілгендікпен қызмет еткенін көреміз. Біз өзімізге сұрақ қоюымыз мүмкін: Біз өз қажеттіліктерімізге қаншалықты назар аударамыз және басқалардың қажеттіліктеріне қаншалықты жауап беруге тырысамыз?
Алудан гөрі беру бақыттырақ (Елшілердің істері 20:35).
