«Шайтан сендерді бидай сияқты елеу үшін қалады. Бірақ мен сендер үшін дұға еттім — сендердің сенімдерің сәтсіздікке ұшырамасын деп.» (Лұқа 22:31, 32) Бұл қандай көріністі ашады!
Шайтан азғырады — Иса дұға етеді!
Шайтан елеуде — Иса өтініш білдіруде!
«Мықты адам шабуылдауда» — «мықтыдан да мықты» оны кері қайтарады!
Сенуші! Міне, азғыру ортасындағы қауіпсіздігіңіздің өткен тарихы мен қазіргі құпиясы. Арашашы Құтқарушы сіздің жаныңызда болды, әрбір қауіпті толқынға: «Осы жерге дейін барасың — одан әрі емес!» — деді.
Құдай Өз халқына өз әлсіздіктерін еске түсіру үшін оларды жиі жардың шетінде болуға рұқсат береді; бірақ ешқашан шетінен асырмайды! Құдіреттің тежеуші қолы мен мейірімі оларды құтқаруға дайын: «Ол сүрінсе де — ол мүлдем құламайды.» Неге? «Өйткені Иеміз оны Өз оң қолымен қолдайды!»
Қасқыр жемтігін іздеп жүруі мүмкін; бірақ «ұйықтамайтын да, қалғымайтын да» Құдіретті Шопан әрқашан сол жерде болса, ол не істей алады! Кім: «Аяғым тайып кеткенде, Сенің мейірімің, Ием! мені ұстап тұрды!» деген куәлікке жазыла алмайды! Кім өзінің өткен қажылығына қарап, оның Эбенезерлермен, мына жазумен толы екенін көре алмайды: «Сен менің жанымды өлімнен, көздерімді жастан, аяқтарымды құлаудан құтқардың!»
Жаным, егер сен Құдайдың күшімен «сақталмасаң», бүгін қайда болар едің?
«Мені қолда — сонда мен қауіпсіз боламын!» (Забур 119:117)″ }
