Латын Америкасына барған сапарымызда біз бір ерлі-зайыптыларды кездестірдік, олар ұлымен бірге астанадағы ауруханаларда Иемізге қызмет етіп жүрді. Олар аурухананың көптеген бөліктерінде, тіпті COVID-19 науқастары емделіп жатқан өте қауіпті аймақта да Інжіл әдебиеттерін таратты. Олар өмірінің соңғы күндеріндегі адамдарға физикалық және рухани тұрғыдан қызмет етуге үлкен мүмкіндіктер алды, ал көптеген адамдар қайтыс болғанда, олар мәйіттерді алып тастауға көмектесті. Бұл қызмет оларға осы өліп бара жатқан науқастарға, сондай-ақ олардың қызметіне таңданған қызметкерлерге Інжілді уағыздауға көптеген мүмкіндіктер берді. Иеміздің еркімен, жиырма жастағы жас жігіт, ұлы, Иемізге қайтарылды – бұл жас жігіт жарқын куәлік болды. Ата-анасы Иемізге қызмет етуді жалғастыруда, сенушілерге де, сенбейтіндерге де қызмет етуде.
Біз бауырлар үшін өмірімізді беруді қаншалықты аз түсінеміз және қолданамыз! Біз Филиппіліктерге 2:5–11-ді жиі оқимыз, онда Иеміз біздің кемел үлгіміз ретінде көрсетілген; алайда, біз кейде алдыңғы аяттарды өткізіп жібереміз: «Ешнәрсе өзімшіл амбиция немесе мақтаншақтық арқылы жасалмасын, бірақ кішіпейілділікпен әркім басқаларды өзінен артық санасын. Әрқайсысы өз мүдделерін ғана емес, басқалардың мүдделерін де қарастырсын» (3–4-аяттар).
Біз мұны неке қарым-қатынастарымызда қолданамыз ба? Біз мұны жиналыста жасаймыз ба, басқаларға жол беріп, құрметтеп, бағынып, оларды жоғары бағалаймыз ба? Біз көптеген аяттарды жатқа білеміз, бірақ оларды жүрегімізде білеміз бе? Іспен және шындықпен сүйейік!
