«Қорықпа... Мен саған мейірімділік көрсетемін... Мен саған қайтарып беремін... және сен әрдайым менің дастарханымда тамақтанасың». 2 Самуил 9:7
ПАРАПЛЕГИК
2004 жылы Афинада Олимпиада ойындарынан кейін Паралимпиада ойындары өтті. Біз алты мүгедектік тобындағы, соның ішінде екі аяғы сал болып қалған параплегиктер – бүкіл әлемнен келген мүгедек спортшылардың алтын, күміс және қола медальдар үшін әртүрлі спорт түрлерінде жарысқанын көрдік. Басты назар қатысушылардың мүгедектігіне емес, олардың спорттық жетістіктеріне аударылды. Ең қызықты командалық жарыстардың бірі арбадағы футбол болды, онда ерлер мен әйелдерден құралған аралас параплегик командалар допты қарсыластарының қақпа сызығынан өткізуге тырысып, агрессивті түрде жарысты.
ҚАЙҒЫЛЫ БОЛАШАҚҚА ҚАРАЙ
Бұл 2004 жыл еді. Мәсіхтен 10 ғасырдан астам уақыт бұрын өмір сүрген Мефибошет үшін өмір ойын емес еді. Ол параплегик болып туылған жоқ; ол күтушісінің қолынан түсіп қалып, аяқтары мен тобықтарына қатты зақым келгеннен кейін сондай болды. Ол бес жасар бала еді, ал күтушісі оны көтеріп қашуға тырысып жатқан, өйткені оның әкесі, ханзада Жонатан мен атасы, патша Саулдың екеуі де Филистірлерге қарсы шайқаста, Изреелде өлтірілгені туралы сұмдық хабарды естіген еді (2 Самуил 4:4). Тақ мұрагері ретінде Мефибошеттің өмірі қазір қауіпте болды.
Жарақатының салдарынан ол параплегик болып қалды, және оның болашағы бұлыңғыр еді. Оның өмірде мүмкіндіктері аз болды. Мүгедектігіне байланысты ол жұмыс істей алмайтын, ал мүгедек болғандықтан, ол ғибадатханадағы ғибадаттан да шеттетілді. Оның өзін «өлген ит» деп бағалауы шындықтан алыс емес еді (2 Самуил 9:8 NIV). Тіпті оның есімі де «ұят» дегенді білдіреді.
Мүгедектігіне байланысты ол өз құқықтарын қорғап, бүгінгі мүгедектер сияқты теңдік пен қызметтерге қолжетімділікті талап ете алмады. Ол кезде мұндай мүгедектік құқықтары болған жоқ. Қалыпты жағдайда ол патша болуды күтуі мүмкін еді. Енді ол қоғамның шеттетілген мүшесі, қуылған адам болды.
Бірақ оның екі нәрсесі, немесе екі адамы бар еді – патша Дәуіт пен оның қызметшісі Зиба. Көп жылдар өткеннен кейін, бұл екеуі сахнаға шығады, әрқайсысының өз мақсаттары бар. Біз бүкіл қызықты оқиғаны 2 Самуил 9-да оқимыз.
Зиба өзінің өзімшіл мінез-құлқы үшін кейінгі баяндауда жақсы көрінбесе де (Мефибошет орта жасқа жақындағанда), ол Мефибошетпен байланыста болып, патша Дәуіт оны сұраған кезде оның қайда тұратынын білген (2 Самуил 16:1-4).
Мейірімділік іске кіріскен күн келді, және Дәуіт Саулдың патша отбасының бір мүшесіне Жонатан үшін жақсылық жасай алатынын сұрады. Мефибошет жалғыз қалған адам болып шықты. Дәуіт пен Жонатан шайқаста Жонатан қайтыс болғанға дейін өте жақын достар болған; бұл жақсылық соның нәтижесі болды.
Бұл Ескі Өсиет суретінде үлкен сабақ бар. Біздің өміріміздегі күнә тудырған барлық кедергілер мен қашықтыққа қарамастан, Құдай бізді басқа біреу үшін, Иеміз Исаның Өзі үшін сөзсіз сүйеді. Біз Мефибошет сияқты рухани мүгедекпіз, алыста, «үмітсіз және әлемде Құдайсыз» (Ефестіктерге 2:12), Оған ешқандай талабымыз жоқ. Бірақ таза мейірімділіктен, «Құдай бізге деген сүйіспеншілігін мынада көрсетеді: Біз әлі күнәкар болып тұрғанда, Мәсіх біз үшін өлді» (Римдіктерге 5:8).
СУЫҚТАН КЕЛГЕН
Дәуіт Мефибошет үшін ештеңе істеуге міндетті емес еді. Ол ешқандай міндеттеме сезімінде болған жоқ. Ол оны тағына ықтимал қауіп ретінде «жойып» жіберуі де мүмкін еді. Бірақ ол олай істемеді. Ол оны мұқият іздеп тауып, патша сарайына шақырды.
Мефибошет, мүмкін, соңғы күндері келді деп ойлап, қорқынышпен келген шығар; патша Дәуіт оның бар екенін біліп, алдыңғы әулеттен таққа соңғы қарсыласын жоюға дайындалып жатқан шығар. Патшаның алдында өзінің қарапайым қызметшісі ретінде бас иіп, ол таңғажайып жаңалық естіді. Патша Дәуіт оған сот емес, мейірімділік, жаза емес, мейірімділік көрсететінін, мұның бәрін әкесі Жонатан үшін істейтінін айтты. «Мен саған атаң Саулға тиесілі барлық жерді қайтарып беремін», - дейді Дәуіт, - «және сен әрдайым менің дастарханымда тамақтанасың».
Құдайдың бізге деген мейірімді қарым-қатынасы қандай! Бір кездері, Мефибошет сияқты, біз де бұзылған қарым-қатынастың нәтижесінде Құдайдан алыс болдық. Енді біз патшалық үйге кіргізілдік: «Мәсіх Исада бір кездері алыс болған сендер Мәсіхтің қаны арқылы жақындатылдыңдар» (Ефестіктерге 2:13). Бұл әсіресе Ефестегі сенушілерге қатысты болды, олар тумысынан еврей емес еді және Иерусалимнен алыс тұратын – бірақ бұл бізге де қатысты.
Бұл жаңа орын, онымен бірге келетін барлық рухани мұра, біз лайық болған ештеңе емес, біз жұмыс істей алатын ештеңе емес, тіпті біз күткен ештеңе де емес. Бұл Құдай тарапынан таза мейірімділік, іс жүзіндегі Құдайлық сүйіспеншілік. Енді біз де, өз кезегімізде, Құдайға қарапайым адалдығымыздан басқа ештеңе ұсына алмаймыз. Мефибошет Дәуіттің сәлеміне өзін «Сіздің қызметшіңіз» деп атап жауап берді, және мен оның тек сыпайылық танытпағанына сенімдімін. Ол мұны шынымен айтты. Бізде де солай болуы керек. Пауыл Римдегі сенушілерге былай деп жазды: «Енді... біз Заңнан босатылдық... сонда біз Рухтың жаңа жолымен қызмет етеміз» (Римдіктерге 7:6). Сондықтан біз үшін де Заң бізге Құдайдың көз алдында қандай мүгедек екенімізді ғана көрсетеді. Біздің жаңа рухымыз, Киелі Рух, Оған қолайлы қызмет етуге мүмкіндік береді.
ДАСТАРХАН АСТЫНДАҒЫ АЯҚТАР
Содан кейін Мефибошет үшін одан да таңғажайып салдар болды. Ол тәркіленген барлық мүлкінің қайтарылуымен өтелгенімен қоймай, патшаның патшалық дастарханына тұрақты қонақ болуға шақырылды. Ал ол сол үлкен дастарханда отырғанда, оның мүгедек аяқтары көрінбеді. Олар астында, көзден тасада болды. Мефибошеттің бұралған, пішіні бұзылған және пайдасыз аяқ-қолдары оған енді көрінетін ұят болмады – енді оның өткенін еске салатын ащы еске салғыш болмады.
Бізге келетін болсақ, біз де Құдайдың шақыруын қабылдап, Оған келеміз, толығымен Мәсіхтің арқасында, біздің күнәміздің кедергісі енді көрінбейді. Құдай Өзінің жердегі халқы, еврей халқы туралы: «Күнәлары кешірілгендер мен күнәлары жабылғандар бақытты» (Римдіктерге 4:7) дейді, және бұл қазір Оған қайта оралғандардың бәріне қатысты. Біз Оның той дастарханында рухани тойлаудан ләззат аламыз, және біздің өткен кемшіліктеріміз енді көрінбейді. Біз таза мейірімділікпен қарым-қатынас жасаймыз, өйткені Әке мен Оның Ұлы, біздің Иеміз Иса Мәсіх арасында сүйіспеншілік қарым-қатынасы бар.
Зибаның кейінгі кейбір әрекеттері құрметті болмаса да (2 Самуил 16:1-4; 19:24-30), ақырында Дәуіт Зибаның бұрмалауы мен жаласын түсінетіндей дана болды. Мефибошеттің шынайы адалдығына сенімді болып – тіпті Дәуіттің өзі патша ретінде қабылданбай, ұлы Авессаломның төңкерісінен кейін қашып жүргенде де – ол Мефибошеттің артықшылықты жағдайын сақтау үшін қолынан келгеннің бәрін жасады. Мефибошет оған осындай мейірімділік көрсеткен патшаға жақын болғысы келгеніне, оның лайықсыз қарсы алуының керемет жылуынан ләззат алғанына және жаңадан табылған мұрасына бақытты болғанына еш күмән жоқ.
Аяқтарыңыз Патшаның дастарханының астында ма?
