Жүсіп қайтыс болғаннан кейін бірнеше ғасыр өткен соң, Мысырда «Жүсіпті білмейтін» жаңа патша пайда болды. Бұл перғауын Мысырдағы еврейлерге қатыгез билік бағдарламасын бастады (Мыс. 1:8–14). Бірақ Құдай мейірімділікпен құтқарушыны: Мұсаны көтерді, ол халықты Мысырдан алып шығады. Содан кейін Мұса ғасырлар бұрын Жүсіпке берілген антты орындады: «Мұса Жүсіптің сүйектерін өзімен бірге алды» (Мыс. 13:19; салыстырыңыз Жар. 50:25).
Біз Жүсіптің ежелгі сүйектерін Мысырдан алып шығу туралы бұл уәде әрбір келесі ұрпаққа, ақырында Мұсаға және оның ұрпағына берілген деп болжауымыз керек. Мысырдан шығу кітабының алғашқы тарауларындағы барлық маңызды оқиғаларға қарамастан, Мұса Жүсіпке берілген антқа немқұрайлы қарамайды. Перғауынмен болған барлық сынақтарының ортасында, және халықты басқарудың барлық егжей-тегжейлерінде, үлкен және кейде қиын халық жиналысымен айналысуда, Мұса Жүсіптің сүйектерін олармен бірге алып келуді есінде сақтап, күш салды.
Осыны қарастырайық. Сенімнің егжей-тегжейлері біз үшін маңызды ма? Кейбір өтініштер мен бұйрықтар ұсақ-түйек, тіпті біртүрлі немесе ескірген болып көрінуі мүмкін. Бірақ Мұса оған олай қарамады, біз де олай қарамауымыз керек. Ол сүйікті патриархқа берілген антқа адал болды. Құдай адалдықты құрметтейді, әсіресе адамның пайымдауы бойынша ұсақ немесе біртүрлі болып көрінетін нәрселерде. Бірақ егер Құдай оның ішінде болса, біз оны аяғына дейін жеткізуіміз керек, тіпті ауырса да: «Өз зиянына ант берген адам» Құдайдың алдында тұрады (Заб. 15:1, 4). Уәде – уәде. Мұса бұл жерде біздің ұлы үлгіміз. Ол міндеттен жалтармады, бірақ Құдайдан болған нәрсені құрметтеді. Біз де солай ойлайық!
