Құдай маған: «Сен әділсің», – дейді. Сенім арқылы мен Исаның жоғарыдағы ұлылықтың оң жағында отырғанын көремін. Ол қашан барды? «Ол Өзі біздің күнәларымызды тазартқанда» (Евр. 1:3). Сонда менің күнәларым Құдай алдында тазартылғанын білемін. Мұнда ешқандай ілгерілеу жоқ, жұмаққа жарамды болу деген нәрсе жоқ. Егер біз мұнда қалсақ, бізде өсу болуы керек – Мәсіхке ұқсастықта ілгерілеу – бірақ бұл Киелі жазбада ешқашан жұмаққа жарамдылықпен байланыстырылмайды. Мәсіх – менің құқығым. Өсу бар, бірақ ол ешқашан біздің жарамдылығымыз ретінде қарастырылмайды. Бұл қарақшы бірден жұмаққа жарамды болды; ол сол күні барды. Менің ойымша, ол оған жарамды болды, өйткені ол Мәсіхпен бірге болуға жарамды болды! Ең баталы әулие жасаған барлық ілгерілеуді мен жасадым делік; мен Мәсіхке осылай жарамдымын деп айта аламын ба? Құдай сақтасын! Дегенмен, мен жарамдымын. Сенуші үшін өлім – бұл оның барлық өткінші және күнәкар нәрселермен аяқталуы.
Яһудилер олардың аяқтарын сындыру үшін сарбаздар жіберді: олар қарақшыны бірден жұмаққа, баталы Иеміздің артынан ерген алғашқы серігі болуға жіберіп жатқанын қалай аз ойлады (әрине, Ескі Өсиет әулиелері болған)!
Егер біз сол кедей қарақшы сияқты Мәсіхке жақын болсақ, бұл біз үшін жақсы болар еді. Шымылдық жыртылғанда, барлығы өзгерді. Ескі Өсиет адамның Құдайға жарықта бара алмайтынын жариялады: Құдай шықпады, ал адам кіре алмады. Інжіл енді Құдайдың шыққанын және адамның кіре алатынын айтады. Бізде «Исаның қаны арқылы Киелі орынға кіруге батылдық бар» (Евр. 10:19). Егер күнә сол жерде болса, мен қалай киелі орынға кіре аламын? Мен Мәсіхтемін, етте емес. Біздің күнәларымызды Ол көтерді; біз Онымен бірге өлдік және киелі орынға кіруіміз керек. Кіру еркін, шымылдық жыртылған; біз Сүйіктіде қабылдандық!
