Мүмкін, христиандағы ішкі құлдыраудың ең ерте сыртқы белгілерінің бірі – өзін Иемізге арналған өмірден босатуға дайындық. Адам санасы өзімшіл емес және Құдайды құрметтейтін өмірге кедергілерді оңай елестете немесе ойлап таба алады, және бұл кез келген жағдайда шындықта қалудың орнына, оған жол берілгенде, жеңілдік орны оңай табылады. Біздің ар-ожданымыздағы Сөздің билігін жоғалтқанда, «сендерге Мәсіх үшін тек Оған сену ғана емес, сонымен қатар Оның үшін азап шегу де берілген» (Філіпіліктер 1:29), біз өзіміздің жеке жеңілдігімізді оңай ойлап, Құдайлық нәрселерге қатысты әлсіз және дәрменсіз бола аламыз. Мұндай жағдайда біз тек алғашқы сүйіспеншілігімізді ғана емес, сонымен қатар Құдайдың шындығы үшін кез келген жағдайда тұратындардан да бас тарттық. Дегенмен, таңқаларлықтай, Иеміздің құрметіне деген осы құлдырау мен немқұрайлылықтың бәрімен, «жалқау адам өз ойынша жеті ақылды адамнан да дана» (Нақыл сөздер 26:16).
Жалқаулықтың белгілері
Жалқау адамның тағы бір белгісі – ол аң аулаған нәрсесін қуырмайды (Нақыл сөздер 12:27). Ол Құдайдың әулиелерімен араласып, Сөзді жаңа және күшті түрде тыңдауы мүмкін, тіпті оның батасы мен өзіне сәйкестігіне таң қалуы мүмкін, бірақ ол зейнетке шыққанда, жердегі нәрселерге соншалықты беріліп кетеді, сондықтан оған одан әрі қызығушылық танытпайды. Аңшының олжасы сияқты, ол оған ешқандай нақты пайда әкелмейді, өйткені ол қазіргі пайдасы үшін шындық туралы ойланып, онымен айналысуға тым жалқау. Сөзді оқу немесе есту бір нәрсе, бірақ оны «күндіз-түні ойлану» біздің жанымыздың пайдасы үшін басқа нәрсе.
Бізге сонымен қатар «жалқау адамның жолы тікенді қоршау сияқты» (Нақыл сөздер 15:1) делінген. Рухани және ынталы христиан осы жағдайдағы сенімдегі бауырына жақындауға тырысса да, ол ақырында тек Құдай ғана «тікенді қоршауды» бұза алады деген қорытындыға келуі мүмкін. «Өз жұмысында жалқау адам да үлкен ысырапшылдың бауыры» (Нақыл сөздер 18:9) деген сөз қаншалықты рас. Иемізді құрметтеу мүмкіндіктері жіберіліп, біздің басқаруымызға сеніп тапсырылған құралдар дұрыс пайдаланылмайды; уақыт босқа өткізіліп, денсаулық пен күш осы қазіргі зұлым ғасырдың күнделікті істері немесе ойын-сауықтарында ысырап етіледі. Бұның не зияны бар? дейді жалқау адам, Құдайға іс жүзінде тірі және Оның даңқын іздейтін адам ешқашан мұндай сұрақ қоймайтынын аз ойлайды.
Сүйіспеншіліктен ләззат алу
Құдайдың сүйіспеншілігінен ләззат ала алмағанда және Мәсіхтің Өзі біздің жүрегіміздің нысаны мен үміті болмағанда, біз жалқау христиандар бола бастаймыз. Егер солай болса, азғыруға түспеу үшін бақылауға және дұға етуге шақыратын ескерту қаншалықты маңызды және ізденісті. Кейбіреулердің ойы: «Мен құтқарылғанымды білемін», бірақ біздің өміріміз бен жүрісімізбен Құдай Рухы ренжісе немесе сөндірілсе, біз осындай қымбат шындықтардың жұбанышы мен ләззатын жоғалтып, тіпті құтқарылғанымызды ұмытып кетуіміз мүмкін екенін ескереміз бе…….
Біз қарастырған жазбалардың көпшілігі жеке қолданысқа ие, бірақ Құдайдың қауымы жеке адамдардан тұрады; егер біз жекелей дұрыс болмасақ, корпоративтік мағынада Құдаймен дұрыс болу мүмкін емес. Иеміздің есіміне жиналған қауым әрқашан оны құрайтын жеке адамдардың моральдық қасиеттерін көрсетеді. Мұнда тағы да Жазба бізге: «Көп жалқаулықтан ғимарат бұзылады; және қолдардың бос жүруінен үй құлайды» (Уағыздаушы 10:18) деп еске салады. Иеміздің қызметінде ынталылық және Оның келуін күтетіндердің адал жүрісі болған жерде, әдетте ұжымдық жұбаныш пен бата табылады. Бірақ Жазбаның бас білімі бірінші орында болған жерде, ынталы және біріккен дұғаның жетіспеушілігімен бірге, Мәсіхтің мүшелеріне рухани қамқорлық аз көрінеді, және қауымның өмірі мен күші жоғалады.
Рухани жалқаулық
Тағы да, дана адам бізге бұл туралы ескертеді. Ол айтады,
«Мен жалқаудың егістігінен өттім… және, міне, ол тікенектермен толық өсіп кеткен, және қалақайлар оның бетін жауып тастаған, және оның тас қабырғасы бұзылған» (Нақыл сөздер 24:30–31).
Мұнда біз Құдайдың наразылығының белгісі болып табылатын «тікенектерді», Оның өзі отырғызған ағаштардың орнына; жемісті бұтақтардың орнына «қалақайларды»; және бір кездері берік болған, бірақ қазір «бұзылған» бөлінудің «тас қабырғасын» көреміз, сондықтан ішінде жаман қауымдастықтар оңай табылады және жаман басқыншылар шығарылмайды. Мұның бәрі рухани жалқаулыққа байланысты.
Бірақ біз жоғарыға қарап, бір-бірімізді «Құдайға және Оның рақым сөзіне» (Елшілер 20:32) тапсыра отырып, жүрегімізді Құдайда нығайта аламыз; Оның әкелік сүйіспеншілігі азаймады. Иеміз әлі де бізбен бірге, және Оның барлық ресурстары сенімге ашық. Сондықтан біз бір-бірімізді «берік, қозғалмайтын, әрқашан Иеміздің ісінде мол болыңдар, өйткені сендердің еңбектерің Иемізде босқа емес екенін білесіңдер» (1 Қорынттықтар 15:58) деп шақыра аламыз.
