Манассе мен Ефрем тайпалары өз мұрасының аумағынан барлық ханаандықтарды қуып шығармады. Бірақ олар Ешуаға өздерінің үлкен халық екенін айтып, бөлінген жердің тым аз екеніне шағымданды. Біз де жиі осындай тұзаққа түспейміз бе? Біздің Құдайымыз және Әкеміз бізге Мәсіхтегі көктегі әрбір рухани батамен бата берді. Біз Құдай бізге берген мол баталардың өте азын ғана аламыз. Дегенмен, біз жиі қажеттіліктерімізді қанағаттандыру үшін жеткілікті ала алмайтынымызға шағымданамыз. Жиналыстар жалықтырады, тым құрғақ, менің қажеттіліктеріме қатысы жоқ, дейміз, басқа шағымдармен қатар. Мен олардан ештеңе алмаймын! Және біз жасыл жайылымдарды іздеп басқа жерге барамыз!
Ешуа өз тайпаластарына орманға барып, ағаштарды кесіп, жерді өздеріне тазартуды айтты. Олар бұл оларға әлі де жеткіліксіз болады деп жауап берді және ханаандықтарда темір арбалар, яғни бүгінгі танктердің баламасы бар екеніне шағымданды. Құдай біздің еркелетілген мәсіхшілер болуымызды қаламайды. Исраил жаумен соғысып, Құдайдың көмегіне сенуі керек еді. Дәуіт кейін былай деп жазды: «Кейбіреулер арбаларға, кейбіреулер аттарға сенеді; бірақ біз Жаратқан Иеміздің атын еске аламыз. Олар иіліп құлады; бірақ біз көтеріліп, тік тұрмыз» (Заб. 20:7–8).
Жау біздің ілгерілеуімізге кедергі келтіріп, Құдай бізге бергісі келетін баталарды тонау үшін көптеген ауыртпалықтар мен күнәларға ие (Евр. 12:1). Біз олардан бас тартып, біз шақырылған мәңгілік өмірді ұстанайық (1 Тім. 6:12)!
