«Дұғаның күші» сериясындағы үшінші бейнемізге қош келдіңіздер. Бүгін мен дұға арқылы білдіретін екі нәрсе туралы айтқым келеді. Біріншісі – Құдайға тәуелділік, екіншісі – Құдайға сенім. Бүгін біз біріншісін, яғни Құдайға тәуелділікті қарастырамыз. Енді сұрақ туындайды: біз неге дұға етеміз? Дұға етуіміздің себебі неде? Бір жауап – біз Құдайдың көмегіне, күшіне және бағытына мұқтаж екенімізді түсінеміз. Киелі кітапта дұға алғаш рет Жаратылыс кітабының 4-тарауы, 26-тармағында айтылғаны қызық. Енді сол үзіндіге назар аударайық. Онда былай делінген: «Сетке де ұл туып, оның атын Енош қойды». Енош дегеніміз – әлсіз немесе өлімші адам. Содан кейін: «Сол кезде адамдар Жаратқан Иенің атын шақыра бастады» делінген. Демек, контексттен адамдар өздерінің әлсіздігі мен ештеңе еместігін түсінген кезде, Жаратқан Иенің атын шақыра бастағаны анық көрінеді. Олар дұға етті. Бұл бізге Құдайға тәуелділікті көрсетеді. Біздің өз әлсіздігіміз бізді дұға етуге итермелеуі керек, және біз мұны Құдай Сөзінде қайта-қайта көреміз.
Ыбырайымның қызметшісін еске түсіріңіз. Оған Ыбырайымның ұлы Ысқаққа әйел іздеу міндеті жүктелді. Ол алыс елге барды, және ол не істеді десеңіз, дұға ете бастады. Ол Жаратқан Иеден оған дұрыс адамды көрсетуін сұрады, бұл өте нақты дұға болды, және Жаратқан Ие бұл дұғаға жауап берді. Енді Жаңа Өсиетте біз Апостол Пауылды табамыз. Құдай оның денесіне тікенек салуға рұқсат берді, бұл Апостол Пауылға көп әлсіздік тудырды. Енді оның алғашқы реакциясы қандай болды? Біз 2 Қорынттықтарға 12-тарау, 8-тармақта оқимыз: «Осы нәрсе туралы мен Жаратқан Иеден оның менен кетуін үш рет өтіндім». Сонымен, Пауыл: «Мен өте әлсізбін, мен Құдаймен сөйлесуім керек. Маған Оның көмегі, маған Оның күші қажет» деп түсінді. Демек, біздің әлсіздігіміз, әлсіздігімізді түсінуіміз бен сезінуіміз бізді дұға етуге итермелеуі өте табиғи нәрсе.
Ескі Өсиеттегі Жақыпты еске түсіріңіз. Жақып өзіне деген сенімі мол адам болған. Бірақ содан кейін ол жамбас сүйегінің буынына тиген періштемен күресті, және ол орнынан шығып кетті. Енді Жақып не істеді? Ол періштеге: «Маған бата бермесең, сені жібермеймін» деді. Демек, ол сол жағдайда Құдайға шынымен жабысып қалды, өйткені ол өзінің әлсіздігін сезінді. Немесе Ехошапатты алайық, оған қарсы келе жатқан үлкен әскермен бетпе-бет келгенде. Ол дұға ете бастады және: «Ием, бізде бізге қарсы келе жатқан осы үлкен көпшілікке қарсы ешқандай күш жоқ, бірақ біздің көзіміз Саған қарап тұр» деді. Демек, бізді дұға етуге итермелеуі керек нәрсе – біздің өз әлсіздігіміз.
Жарайды, бұл туралы теорияда айту оңай, бірақ іс жүзінде ол қалай көрінеді? Мен сізге Мартин Лютердің өмірінен бір мысал келтіргім келеді. Мартин Лютер шынымен де дұғашыл адам болған. Ол былай деген: «Ертең менде көп жұмыс бар. Сондықтан мен күннің алғашқы үш сағатын дұғамен өткіземін». Мен мұны таңғажайып деп санаймын, бірақ бұл бізге жаңа ғана көргенімізді дәл көрсетеді. Ол өзінің әлсіздігін, Құдайдың көмегіне мұқтаж екенін білді, сондықтан ол күнді қарқынды дұғамен бастады, өйткені ол: «Содан кейін мен өз жұмысымды басқара аламын» дейді. Енді көпшілігіміз керісінше істеген болар едік. Біз: «Ой, ертең менде көп нәрсе бар, сондықтан мен дұға уақытымды қысқартуым керек» дер едік. Бірақ, көріп отырсыздар, сонда біз өз күшімізбен істерді істей аламыз деп ойлаймыз. Бірақ біздің әлсіздігіміз, әлсіздігімізді түсінуіміз бізді шынымен дұға етуге және Жаратқан Иенің көмегін іздеуге итермелеуі керек. Демек, бұл біздің Жаратқан Иеге қаншалықты тәуелді екенімізді көрудің жақсы өлшемі. Біздің әлсіздігіміз туралы айту жеткіліксіз; біз Жаратқан Иеге тәуелді екенімізді де көрсетуіміз керек, және біз дұға еткенде осыны істейміз және осыны білдіреміз.
Иеміз Иса: «Менен бөлек, сендер ештеңе істей алмайсыңдар» дейді. Бірақ Онымен бірлікте болғанда, және біз дұға еткенде, Құдай бізге істеу керек деп көрсеткен нәрселерді істей аламыз. Біз Құдайдың еркін орындай аламыз. Сондықтан, есімізде ұстайық, дұға арқылы біз Жаратқан Иеге тәуелділігімізді көрсетеміз. Бірақ мұны өмірімізде де қолданайық. Біз Құдайдың көмегіне мұқтаж екенімізді түсінейік, және Оның көмегіне мұқтаж екеніңізді түсінген сайын, дұға етіңіз. Бұл ұзақ дұға болуы міндетті емес, бірақ күні бойы қысқа дұғалар жасаңыз: алдыңыздағы әңгімелерде, алдыңыздағы кішкентай тапсырмаларда, дүкенге барғанда, оны дұға тақырыбына айналдырыңыз. Сонда сіз Құдайдың сіздің сеніміңізді құрметтейтінін көресіз.
