Бұл кернейлердің бірінші қолданысы «жиналысты шақыру үшін» болды. Киелі шатыр сол ежелгі замандарда Құдай тағайындаған Өзінің құтқарылған халқы үшін орталық болды, және сол орталықтан Оның сөздері тарады, және Ол оларды қалаған кезде шақырды. Бұл көлеңке, сурет болды; Мәсіх – мән, шындық; және егер біз Құдай сөзіне мойынсұнсақ, Мәсіх біздің жалғыз орталығымыз болады. Ендеше, осыған қатысты Сөздің күміс кернейінің шақыруын тыңдаңыз: «Екі немесе үш адам Менің атыммен жиналған жерде, Мен олардың ортасында боламын» (Мат. 18:20).
Халық сол ұлы шөлде қажылар болды және олар онда қоныстанып, үй салуға тиіс емес еді. Олар Қанаанға бара жатқан еді, және оларға бұл фактіні еске салу қажет болды. Сондықтан оларға жүру уақыты келгенде, дабыл қағылды; кернейлер оларды қозғалыста ұстады, және бізге бұл екінші керней де қажет. Біз қаншалықты тез тоқырап, ұйықтап, аспандағы үйіміз бен шақыруымызды ұмытып кетеміз! Дегенмен Құдай мейірімді, және Оның Сөзі бізді жаңа рухани қуатқа оятады. Ол дабыл қағып, бізге: «Ұйықтап жатқан сен, оян, өлілерден тұр, сонда Мәсіх саған нұр береді» (Еф. 5:14) дейді. «Жердегі нәрселерге емес, жоғарыдағы нәрселерге көңіл бөліңдер» (Қол. 3:2).
Осындай сөздерде біз күміс кернейлердің дабыл қаққанын естиміз, жердегі нәрселерге көңіл бөліп, жоғары тағдырымызды және Әкеміздің үйін ұмытып қалмауымыз үшін. Осы екі мақсат үшін кернейлер ежелгі замандарда Құдайдың атынан үрленді, және біз үшін осы соңғы күндерде бізге: «Құлағы бар естісін» және «Сөзді орындаушы болыңдар, тек тыңдаушы ғана емес» деген сөз келеді.
