«Айқыш туралы хабар... біз үшін құтқарылып жатқандар үшін ол Құдайдың күші». 1 Қорынттықтарға 1:18 NIV
Айқыш сияқты ештеңе жоқ. Ол мәңгіліктің ортасында өзінің жалғыз ұлылығы мен салтанатымен тұр. Ол әрбір ақылды жаратылыстың таңғажайып көрінісі және құлаған жаратылыстың зұлымдығы мен жеккөрушілігі, сондай-ақ Құдайдың мейірімділігі мен махаббаты өшпес болып жазылған тірек ретінде тұр. Өткеннің көлеңкелері арасынан ол өзінің барлық жарқындығымен және қараңғылығымен, шындығымен және сатқындығымен, күн сәулесімен және көлеңкесімен, адалдығымен және жалғандығымен, әділдігімен және күнәсімен, үкімімен және мейірімімен, жанашырлығымен және қатыгездігімен, махаббатымен және жеккөрушілігімен көрінеді.
Оның жарығымен жұмақтың жүрегі ашылады, және зұлымдықтың терең тұңғиықтары табылады. Бата мен қарғыс бірге дауыстарын көтереді. Ол жерде адамзат кінәсінің қараңғы теңізі лас болып шайқалады, және ол жерде құдайлық рақымның таза мұхиты өзінің көтерілген толқынымен бәрін жұтып қояды. Өткенде ештеңе онымен салыстырылмайды, болашақта да ештеңе онымен бәсекелесе алмайды. Ол жерде жаратылыстың жасаған ең үлкен күнәсі көрінеді, және ол жерде Құдай тарапынан шексіз мейірімділіктің ең қуатты көрінісі бар. Ол жерде адам өзінің моральдық болмысының әрбір бұлағында сыналады, және ол жерде Құдайдың жанашырлығы тереңдігіне дейін зерттеледі.
Бұл жерде дұшпандық, құлаған жаратылыс құдайсыз қолдарын көтеріп, Өзінің Жаратушысына өлімші ниетпен соққы береді, және бұл жерде Жаратушының жауабы айтып жеткізгісіз және шексіз махаббатпен берілді. Бұл адамның асып түсе алмайтын зұлымдығының куәсі, және бұл Құдайдың Өзі қайталай алмайтын ықыласының дәлелі. Голготаны қоршаған қаһардың, қарғыстың, үкімнің және қайғының көлемі жоғалғандардың аймақтарын қамти алмады; және жұмақтың өзі ол жерде білдірілген махаббатты, рақымды және мейірімділікті қамтуға жеткіліксіз болады.
