Киелі Жазбалар Ысқақты Мәсіхтің үлгісі ретінде көрсетеді. Құдай Ыбырайымға: «Енді ұлыңды, жалғыз ұлың Ысқақты, сүйген ұлыңды ал… және оны сол жерде өртеу құрбандығы ретінде ұсын» (22:2) деді. Ыбырайым оны белгіленген тауға апарды, құрбандық үстелін салып, отынды үйді, ұлы Ысқақты байлап, оны құрбандық үстеліне жатқызды. Осының бәрінде біз екі мың жылдан кейін Құдай Өзінің жалғыз туған Ұлын, Өзінің сүйікті Ұлын Қалвари тауында құрбан еткенде болған оқиғаның көрінісін көреміз. Құдай Ұлы айқыш ағашына арқанмен емес, қолдары мен аяқтарындағы шегелермен байланды. Ысқақ құрбандық үстелінде қалмағаны сияқты, Мәсіх те айқышта немесе қабірде қалмады, бірақ Әкенің даңқымен қайта тірілді. Ыбырайым ұлы Ысқақты өлімнен «бейнелі мағынада» (Евр. 11:19) алды. Мәсіх шынымен де өлді және жерленді, қайта тірілді және аспанға көтерілді.
Бірақ Ысқақтың тарихы бізге тағы бір сабақ береді, бұл күндері өте қажет сабақ. Ысқаққа қалыңдық, Ребекка берілді. Оның онымен қарым-қатынасындағы реттілікке назар аударыңыз. Ол оның әйелі болды. Және ол оны сүйді. Көптеген қоғамдарда үйленетін адамға «ғашық болу» туралы үлкен мән беріледі. Сүйген адамыңа үйлену жақсы, бірақ үйленген адамыңды сүю міндетті. Сүйген адамыңа үйленуді талап ететін бұйрық жоқ, бірақ үйленген адамыңды сүю туралы Құдайдың бұйрығы бар. Басқаша айтқанда, сен оны сүюің керек, өйткені сен оған үйлендің. Ефестіктерге 5:25 ұсыныс емес, бұйрық: «Күйеулер, әйелдеріңді сүйіңдер, дәл Мәсіх Шіркеуді сүйгендей».
Бүгінде біз бір-бірін сүйген, үйленген, содан кейін бір-бірін сүймей қалғандықтан ажырасқан көптеген адамдар туралы естиміз. Қандай өкінішті! Құдайға қандай құрметсіздік! Құдайдың некеге қатысты нұсқаулары қандай қымбат!
