Империялар, патшалықтар, тіпті ұлттар да өздерінің тұрақты екендігі туралы ішкі түсінікке ие. Олардың әскери және экономикалық күші оларды тұрақты және өзгермейтін деп ойлауға алдайды. Алайда, тарих мұның шындыққа жанаспайтынын көрсетті. Тарихшылар империяның орташа жасы 250 жыл екенін айтады. Бұл шындық Редьярд Киплингтің «Рецессия» поэмасында таңқаларлықтай көрініс тапты. Ол Британ империясының билігінің шыңында, патшайым Виктория тақта отырғанына 60 жыл толғанын тойлап жатқанда жазылған. Поэма бұрынғы империялардың келіп-кеткенін және Британияның да уақытының өтетінін ескертті. Поэма жақсы қабылданбады, және Киплинг оған көп сынға ұшырады. Бірақ ол соған қарамастан көрегендікпен жазылған еді:
Алыстан шақырылған, біздің флоттарымыз еріп кетеді;
Құмды төбелер мен мүйістерде от сөнеді:
Міне, кешегі барлық салтанатымыз
Ниневия мен Тирмен бірге!
Ұлттардың Төрешісі, бізді әлі де аяй гөр,
Ұмытпайық — ұмытпайық!
Киелі кітаптың пайғамбарлық кітаптарында патшалықтар мен ұлттар жиі таулар ретінде бейнеленеді (Хаб. 3:6; Аян 17:9–10). Таулар адам көзқарасы бойынша тұрақты болып көрінеді, бірақ олар тұрақты емес, империялар да солай. Мысыр, Ассирия, Вавилон, Парсы, Грекия және Ұлыбритания империяларының бәрі ыдырады. Иеміз Иса Мәсіхтің мыңжылдық патшалығы Даниелмен бүкіл жерді толтыратын ұлы тау ретінде сипатталады (Дан. 2:35, 44–45; Ишая 2:2). Бұл патшалық 1000 жылға созылады және оны басқа ешкім алмастырмайды. Содан кейін ол Құдайға тапсырылып, мәңгілік жағдайға енгізіледі. Біздің үмітімізді Мәсіхтің патшалығына арта алатынымыз қандай жақсы, бұл «қазіргі зұлым ғасырдың» өтпелі империяларына емес.
