«Саған алғыс құрбандығын шаламын, Әрі Жаратқан Иенің есімін атаймын.»
Забур 116:17
Алғыс құрбандығы (Леуілік 7) бейбітшілік құрбандығының қанын шашу арқылы ұсынылуы керек еді (14-тармақ). Бұл біздің барлық алғысымыз Иса Мәсіхтің төгілген қанына негізделгенін көрсетеді. Менің алғыс рухым мүмкін, өйткені менің күнәларым кешірілген және менің жанымның мәңгілік тағдыры қанмен қамтамасыз етілген. Мен Пауылмен бірге айта аламын: «Сөзбен айтып жеткізгісіз сыйы үшін Құдайға шүкіршілік!» (2 Қорынттықтарға 9:15). Сол сыйлықтың – Иса Мәсіхтің арқасында – мен өмірімде кездесетін барлық нәрсеге риза бола аламын. Құдайдың құтқару сыйы менің өміріме рұқсат еткен барлық нәрсеге төзуге және тіпті риза болуға мүмкіндік береді.
Алғыс құрбандығымен ұсынылған жануардың еті желінуі керек еді (15-тармақ). Кейбір құрбандықтар толығымен Құдайға берілген құрбандық ретінде толығымен өртелуі керек еді. Бірақ бұл құрбандық желінуі керек еді. Нәтижесінде діни қызметкер, халық және Құдай баталы қауымдастық тамағын бірге бөлісті. Алғыс құрбандығы Құдайдың халқын бір-біріне және өз Құдайына жақындатады. Забур жыршысы былай дейді: «Мен Саған үлкен қауымда алғыс айтамын; Мен Саған көп халықтың арасында мадақ айтамын» (Забур 35:18). Ризашылық білдіретін жүрек бізді Құдаймен және Оның халқымен тереңірек қарым-қатынасқа тартады.
Құрбандық ұсынылған күні желінуі керек еді. Ештеңе таңға дейін қалдырылмауы керек еді (15-тармақ). Бұл бізге кешегі ризашылық білдіретін жүрек бүгінге жеткіліксіз екенін үйретеді. Әр күннің өзінің алғыс білдіруі болуы керек, әйтпесе сол күннің мүмкіндігі мәңгілікке жоғалады. Біз риза болуымыз керек бүгін болған кезде. Кеше өтті, ал бізде ертеңгі күнге уәде жоқ. Сондықтан забур жыршысы былай деді: «Бұл Жаратқан Ие жасаған күн; біз оған қуанып, шаттанамыз» (Забур 118:24).
Бүгінгі күнге зәкір:
Ризашылық білдіретін жүрек күн сайын жаңартылуы керек.
