«Жүрегің жұмсақ болғандықтан, және сен осы жерге және оның тұрғындарына қарсы сөздерін естігенде, Құдай алдында кішірейгендіктен, және Менің алдымда кішірейіп, киімдеріңді жыртып, Менің алдымда жылағандықтан, Мен де сені естідім, – дейді Жаратқан Ие» (2 Жылнама 34:27) Құдайдың қызметшісі шынайы дұға мен кішіпейілділікке қатысты бір оқиғаны еске алады: Бір шіркеуде бірнеше күнге кездесулер сериясы ұйымдастырылды, мен уағызшы болуға шақырылдым. Джон Хайд әдеттегідей дұға бөлмесінде көрінбейтін. Оның беті арықтап, жүдеп кеткен – бұл, шамасы, ауыр күрес болған.
Мен мұндай қараңғы немқұрайлылық пен тоңмойындық қабырғасын ешқашан кездестірмегенмін. Түннен түнге дейін атмосфера суық және өлі күйінде қалды. Байғұс Джон барған сайын кішірейіп бара жатқандай көрінді. Оның мойнындағы жүк қорқынышты еді! Мен сол қараңғы суық түнді елестетемін, және осы күнге дейін ол менің жанымды түпсіз шұңқырдан шыққан қараңғылықтай қорқынышпен толтырады.
Дегенмен, мұның бәрі менің жанымды жеңіс қуанышымен толтыруы керек еді, өйткені Шайтанның күш-жігері неғұрлым көп болса, оның жеңімпазы оны аяғының астына таптайтыны соғұрлым анық. О, Құдайдың күрескер әулиелері! Күрес неғұрлым ауыр болса, жандарыңды үміт соғұрлым көп басуы керек, өйткені Шайтан жеңілістен ең қатты қорыққан жерде ғана ең қатты күреседі. Сондықтан ол неғұрлым жеңіп жатқандай көрінсе, жеңіс соғұрлым даңқты болады!
Ақыры, сол кездесулердің соңғы түні келді. Хабар көз жасымен берілді – басқа ешкімнің көзі жасқа толмады – ешбір жүрек қозғалмады. Джон әдеттегідей «ішкі бөлмеде» еді, бетін еденге қойып, дұғаның азабында жатты. Біз оның қайда екенін және не істеп жатқанын бәріміз білдік. Сөзден кейін біздің қарт досымыз және бас ақсақалымыз (қазір Джонмен – иә, одан да Иесімен – даңқта) алға шығып, төмен дауыспен сөйлеуге рұқсат сұрады. Әрине, ол қуана-қуана берілді.
Ол тыңдаушыларға бұрылып: «Бауырлар, менің бұл кездесулерге өте сирек қатысқанымды байқаған боларсыздар. Себебі, Құдай менімен дауласып жатты. Бәріңіз білесіздер, бұл станцияда әйгілі парсы кілемі сатылып жатыр. Мен оны сатып алуға бел будым және егер арзанға кетсе, оны өзімнің қонақ бөлмеме қалдырамын деп ойладым; бірақ егер қымбатқа кетсе, оны кеңсеме қоюға болады және Үкімет оны төлейді (ол көрнекті мемлекеттік қызметкер болған).
Осы кездесулерге келген сайын, сол кілем көз алдыма келіп, маған бата алуға кедергі болды. Енді мен сол кілем қымбатқа сатылса, оны өзіме аламын, ал арзанға сатылса, кеңсеме барады деп шештім. Содан кейін ол азаппен қатты дауыстап: «О, бауырлар, сіздердің жандарыңыз бен баталарыңыздың арасында тұрған мен, сіздердің бас ақсақалдарыңыз! Мен сіздердің жолдарыңызға кедергі қойдым! Мен мұны ұятпен мойындаймын. Құдай менің сіздерге, Оның халқына, сондай-ақ Оған қарсы жасаған осы үлкен күнәм үшін кешірсін!»
Ол Өзінің кешірімін қалай тамаша көрсетті! Ол сол жерде және сол кезде «барлық әділетсіздіктен тазартты»! Бәрі қозғалды; сол жерде құрғақ көз қалмады. Оңға да, солға да көз жасы ағып жатты.
Кернеулі тыныштықты басқа бір ақсақал бұзды. «Бауырлар, біздің досымыз бұл қауымға бата беруге кедергі болған жалғыз адам емес. Мен бәрінен де үлкен күнәкар болдым. Мен жылдар бойы бауыр ақсақалыммен дауласып келдім – және ол ұзақ уақыт бойы терең, ешқашан өшпейтін дұшпандығы болған адамның атын атады – ол туралы өтірік айтып келдім». Шіркеудің қарама-қарсы жағында қозғалыс болды. Бір адам тұрды, оның беті өзгеріп кеткен. «Бауыр, мен бұл туралы сенен де үлкен күнәкар болдым. Дәл бүгін мен сен туралы өтірік айттым. Мен сенен кешірім сұраймын, өйткені Құдай менің кешірім сұраған дауысымды мейірімділікпен естіп, мені кешірді». Содан кейін екеуі бір-біріне қарай жылжыды және сол шіркеуде бұл өмір бойғы дұшпандар Мәсіхтегі бауырлар ретінде бір-бірін құшақтады.
Одан кейін не болғанын ешбір қалам сипаттай алмайды. «Өкінген бір күнәкар үшін Құдай періштелерінің алдында қуаныш бар». Соншама адам өкінгенде қандай қуаныш! Сол қауым, мүмкін Коринф шіркеуінен де бөлінген болса да, Құдайға шүкір, айқын күнәларға толы емес (дегенмен Әулие Павел Құдайға соншалықты төмен түскен Шіркеуге берілген рақым мен сыйлықтар үшін алғыс айта алады) – сол қауым сол түнде Мәсіхте бір отбасы болып бірікті. Барлық жақтан ескі дұшпандар дос болып жатты. Киелі Рух бәрін күнәға сендіріп, осы үлкен нәзіктік пен өткенді кешіруге жетеледі. Мен бір әпкенің екіншісіне айтқанын естідім: «Сен жоғалтқан әтешті есіңде ме, және сен оның жоғалуына мені кінәладың ба? Иә, мен оны өлтірдім. Мен оның орнына саған екі тауық жіберемін» (төрт есе өтеу).
«Жоқ, жоқ», – дейді екіншісі. «Мен оның сенің бақшаңа кіріп, өсімдіктеріңді жоюына рұқсат бермеуім керек еді, немесе сондай бір сылтау. Бір бала мені аяғымнан ұстады – ол менің алдымда тізе бүгіп жылап тұрды. «Падре Сахиб, мені кешіріңіз; Мәсіх үшін, мені кешіріңіз». «Балам, мен сені бұрын ешқашан көрмегенмін». «Мен мұны білемін, бірақ барлық кездесулерде мен оларға қарсы сөйледім». «Құдай сені кешірді, балам. Мен қалай басқаша істей аламын?»
Ал Джон Хайд? Ол Мәсіхтің және біздің жанымыздың еңбегін көріп, қанағаттанды. Бірақ ол көрінбейтін, барлық даңқ тек Құдайға ғана тиесілі болсын деп. Ешбір көз жасы ешқашан бекер кетпейді.
