«Күндіз он екі сағат жоқ па?» (Жохан 11:9)
Иса Яһудеяға қайта баруды ұсынғанда, шәкірттер қатты қорықты. Яһудилер оны жақында ғана таспен ұрып өлтіруге тырысқан, енді ол қайта бару туралы айтып тұр. Шәкірттердің алаңдаушылығына жауап ретінде Иса: «Күндіз он екі сағат жоқ па?» – деді. Бір қарағанда, бұл сұрақ әңгімеден мүлдем ажыратылған сияқты. Бірақ Құтқарушының айтқаны мынау! Жұмыс күні он екі сағаттан тұрады. Адам Құдайға берілген кезде, әр күннің өзінің белгіленген бағдарламасы болады. Ешнәрсе бұл бағдарламаның орындалуына кедергі бола алмайды. Сондықтан Иса Иерусалимге қайта барса да, яһудилер оны қайта өлтіруге тырысса да, олар сәттілікке жете алмады. Оның жұмысы аяқталмаған еді. Оның сағаты әлі келмеген еді.
Құдайдың әрбір баласы үшін «оның жұмысы аяқталғанша өлмейді» деген шындық. Бұл біздің өмірімізге үлкен тыныштық пен тепе-теңдік беруі керек. Егер біз Құдайдың еркінде өмір сүрсек және денсаулық пен қауіпсіздіктің ақылға қонымды ережелерін сақтасақ, біз ешқашан уақытынан бұрын өлмейміз. Оның рұқсат етілген еркінен тыс бізге ешнәрсе келе алмайды.
Көптеген христиандар жейтін тамағы, ішетін суы, тыныс алатын ауасы үшін өздерін ауруға шалдықтырады. Ластануға мән беретін қоғамымызда әрқашан өлім есікті қағып тұрғанын білдіретін бірдеңе бар. Бірақ бұл алаңдаушылық қажет емес.
«Күндіз он екі сағат жоқ па?»
Құдай сенушінің айналасына қоршау қойған жоқ па (Әйүп 1:10), оны шайтан бұза алмайды?
Егер біз бұған сенсек, бұл бізді көптеген екінші ойлардан құтқарады. Біз: «Егер жедел жәрдем ертерек келгенде» немесе «Егер дәрігер өсіндіні төрт апта ертерек анықтағанда» немесе «Егер күйеуім басқа әуе компаниясын таңдағанда» деп айтпаймыз. Біздің өміріміз шексіз даналықпен және шексіз күшпен жоспарланған. Оның әрқайсымыз үшін кемелді кестесі бар, және Оның пойыздары кемелді кесте бойынша жүреді.
