Мен Мәсіх айқышының екі үлкен, іргелі кезеңіне, немесе басқаша айтқанда, айқыштың негізі ретінде тоқталғым келеді:
Біздің тыныштығымыз бен ғибадатымыз, шәкірттігіміз бен куәлігіміз. Басқаша айтқанда, Құдаймен қарым-қатынасымыз және әлеммен қарым-қатынасымыз. Егер мен айыпталған күнәкар ретінде Иеміз Иса Мәсіхтің айқышына қарасам, онда мен өзімнің тыныштығымның мәңгілік негізін көремін.
Мен өзімнің «күнәмнің» түбірі немесе қағидасы бойынша жойылғанын көремін, және мен өзімнің «күнәларымның» көтерілгенін көремін. Мен Құдайдың шынымен де «мен үшін» екенін көремін, және бұл, сонымен қатар, менің айыпталған ар-ұжданым айтып тұрған жағдайда.
Айқыш Құдайды күнәкардың досы ретінде ашады. Ол Оны ең таңғажайып сипатта, ең тақуа емес күнәкарды Әділ Ақтаушы ретінде көрсетеді. Жаратылыс мұны ешқашан істей алмады. Қамқорлық мұны ешқашан істей алмады. Онда мен Құдайдың күшін, Оның ұлылығын және Оның даналығын көре аламын; бірақ егер осының бәрі маған қарсы болса ше? Өздігінен, абстрактілі түрде қарағанда, олар солай болар еді, өйткені мен күнәкармын: және күш, ұлылық және даналық менің күнәларымды жоя алмас еді, немесе мені қабылдауда Құдайды ақтай алмас еді.
Алайда, Айқыштың енгізілуі заттардың көрінісін толығымен өзгертеді. Онда мен Құдайдың күнәмен Өзін шексіз дәріптейтіндей етіп айналысқанын табамын.
Онда мен барлық Құдайлық қасиеттердің керемет көрінісін және кемел үйлесімін көремін. Мен сүйіспеншілікті көремін, және мен оны түсінген сайын, жүрегімді баурап алатын және оны басқа барлық нысандардан айыратын сүйіспеншілікті көремін. Мен даналықты көремін, және шайтандарды шатастыратын және періштелерді таң қалдыратын даналықты көремін. Мен күшті көремін, және барлық қарсылықты жеңетін күшті көремін. Мен қасиеттілікті көремін, және күнәні моральдық ғаламның ең алыс нүктесіне дейін кері қайтаратын және Құдайдың оған деген жиіркенішін мүмкін болатын ең қарқынды түрде білдіретін қасиеттілікті көремін. Мен рақымдылықты көремін, және күнәкарды Құдайдың дәл алдына қоятын – тіпті оны Оның құшағына салатын рақымдылықты көремін. Мен мұның бәрін айқыштан басқа қайдан көре аламын? Еш жерден. Қайда қарасаңыз да, сіз «Ең жоғарыда Құдайға даңқ» және «жер бетінде тыныштық» деген екі үлкен нүктені осылай баталы түрде біріктіретін ештеңе таба алмайсыз.
Сондықтан, айқыш өзінің осы бірінші кезеңінде күнәкардың тыныштығының негізі, оның ғибадатының негізі және сол жерде осылай баталы және даңқты түрде ашылған Құдаймен мәңгілік қарым-қатынасының негізі ретінде қаншалықты қымбат! Құдай үшін қаншалықты қымбат, өйткені Оған Өзінің барлық теңдессіз кемелдіктерін толық көрсетуге және күнәкармен ең мейірімді қарым-қатынас жасауға әділ негіз береді! Ол Құдай үшін соншалықты қымбат, сондықтан жақында бір жазушы дұрыс атап өткендей, «Оның айтқандарының бәрі – Оның басынан бастап істегендерінің бәрі, оның жүрегінде әрдайым бірінші орында болғанын көрсетеді.» Және таңқаларлық емес! Оның қымбатты және сүйікті Ұлы сол жерде, аспан мен жердің арасында, адамдар мен шайтандар Оған үйіп-төге алатын барлық ұят пен азаптың нысаны болып ілулі тұруы керек еді, өйткені Ол Әкесінің еркін орындауды және Оның рақымының балаларын құтқаруды сүйді. Ол мәңгілік бойы Оның сүйіспеншілігінің ең толық көрінісі ретінде тартымдылықтың үлкен орталығы болады.
Содан кейін, біздің практикалық шәкірттігіміз бен куәлігіміздің негізі ретінде, айқыш біздің ең терең қарастыруымызды талап етеді. Оның осы аспектісінде, мен айтудың қажеті жоқ, ол бұрынғыдай кемел.
Мені Құдаймен байланыстыратын сол айқыш мені әлемнен ажыратты. Өлген адам әлеммен ісі біткені анық; сондықтан, Мәсіхте өлген сенуші әлеммен ісі біткен; және Мәсіхпен бірге тірілген соң, жаңа өмірдің күшімен Құдаймен байланысты.
Осылайша Мәсіхпен ажырамас байланыста болған сенуші Оның Құдаймен қабылдануына және әлемнің Оны қабылдамауына қатысады. Екі нәрсе бірге жүреді. Біріншісі оны ғибадат етуші және аспандағы азамат етеді, екіншісі оны жер бетінде куәгер және бөтен етеді. Бұл оны перденің ішіне кіргізеді; бұл оны лагерьдің сыртына шығарады. Бірі екіншісі сияқты факт. Егер айқыш менің және менің күнәларымның арасына келсе, ол менің және әлемнің арасына да келді. Бірінші жағдайда, ол мені Құдаймен бейбітшілік орнына қояды; екінші жағдайда, ол мені әлеммен дұшпандық орнына қояды, яғни моральдық тұрғыдан; дегенмен, басқа мағынада, ол мені айқышта көрсетілген сол қымбат, түсініксіз, мәңгілік рақымның шыдамды, кішіпейіл куәгері етеді.
Енді сенуші Мәсіх айқышының жоғарыда аталған екі кезеңін де анық түсініп, дұрыс ажырата білуі керек. Ол бірін қуана қабылдаймын деп айтпауы керек, ал екіншісіне кіруден бас тартпауы керек. Егер ол айқыш жасаған өтемақыға кірсе, онда ол оның міндетті түрде қамтитын қабылдамауын да түсінуі керек. Біріншісі Құдайдың айқыштағы рөлінен туындайды; екіншісі, адамның ондағы рөлінен туындайды.
Біздің бақытты артықшылығымыз – күнәларымыздан ғана емес, әлемнен де арылу. Мұның бәрі айқыш ілімінде қамтылған. Сондықтан да елші: «Менің Иеміз Иса Мәсіхтің айқышынан басқа еш нәрсемен мақтанбауыма Құдай тыйым салсын, сол арқылы әлем маған, ал мен әлемге айқышқа керілдім», – деп айтқан. Пауыл әлемді айқышқа қадалуы керек нәрсе ретінде қарады; және әлем, Мәсіхті айқышқа кергенде, Оған тиесілі барлық адамдарды айқышқа керді. Сондықтан сенуші мен әлемге қатысты екі есе айқышқа керу бар; және егер бұл толық түсінілсе, онда біздің екеуін араластыруымыздың мүмкін еместігін дәлелдейді.
Сүйікті оқырман, осы нәрселерді терең, шынайы және дұғамен ойланайық; және Киелі Рух бізге Мәсіх айқышының екі кезеңінің де толық практикалық күшіне ену қабілетін берсін.
