Олай болса, жемістің рухани маңызы неде? Жеміс – сенушідегі Мәсіхтің көрінісі деп айта алмаймыз ба? Ғалаттықтарға 5:22–23-те: «Рухтың жемісі – сүйіспеншілік, қуаныш, тыныштық, шыдамдылық, мейірімділік, жақсылық, адалдық, жұмсақтық, өзін-өзі ұстау» деп оқимыз. Алайда, бұл Мәсіхтің осы әлемде қорлықпен өткен өмірінің әдемі сипаттамасы емес пе? Демек, егер мұндай жеміс сенушілерде көрінсе, ол Оның халқында Мәсіхтің қайта жаңғыруына әкеледі. Мәсіх жеке өзі бұл көріністен кетті, бірақ Құдайдың ниеті – Мәсіхтің мінезі Мәсіхтікілерде әлі де көрінуі керек. Мәсіх жеке Өзі Әкенің үйіне кетті; Мәсіхтің мінезі жердегі Өзінің халқында жалғасуда.
Жеміс – бұл сыйлықты, қызметті немесе жұмысты орындау емес. Біз шынымен де «Жаратқан Иеге лайықты өмір сүруге, Оны толықтай қуантуға, әрбір игі істе жемісті болуға» шақырыламыз (Қол. 1:10). Бұл үзінді жеміс берудің игі істермен қаншалықты тығыз байланысты екенін көрсетсе де, оларды анық ажыратады. Игі істер Мәсіхке ұқсас түрде жасалуы керек, сонда адамға пайда әкелетін істерде Құдайға қабыл болатын жеміс табылады. Табиғи адам көптеген игі істерді істей алады, бірақ мұндай істерде Құдай үшін жеміс табылмайды. Егер қызмет пен жұмыс жеміс болса, ол негізінен сыйлық пен қабілетке ие адамдармен шектелер еді; бірақ егер жеміс Мәсіхтің мінезі болса, онда ол әрбір сенуші үшін, ең қарттан ең жасқа дейін, жеміс беру мүмкіндігі, сондай-ақ артықшылығы болады.
Мәсіхті сүйетін және толықтай сүйкімді Оның кемелдіктеріне таңданатын кім, Оның рақымдарын қандай да бір дәрежеде көрсеткісі келмейді және осылайша жеміс бергісі келмейді?
