Біз бұл бақты Гетсиман бағы деп білеміз: зәйтүн сығатын орын. Жохан бізге «Иса шәкірттерімен жиі сол жерде кездесетін» (Жох. 18:2) деп айтады. Он бір шәкірт Оның сөздерінің мағынасын түсінбеді; алайда, Ол олармен қарым-қатынас жасауды жақсы көрді. Ол оларды таңдаған (15:16), және Әке оларды Оған берген (17:9).
Сол кеште Гетсиманның майы қуаныш туралы емес (Заб. 45:7), Оны күтіп тұрған қайғы туралы айтатын еді; «лайлы» деген мағынаны білдіретін Кидрон өзенінің аталуы мұны білдіреді. Ол Құдайынан үш қараңғы сағат бойы тоқтаусыз жүректі ауыртатын қайғыда бөлінуді ойлағанда, шектен тыс қысымға ұшырайтын еді. Ол мұның бәрін білді, және күту қорқынышты болды, бірақ Ол одан бас тартпайтын еді (Жох. 18:11).
Бұл қасиетті мәселелер біздің ақыл-ойымыз бен жүрегіміз қабылдай алатыннан әлдеқайда асып түседі. Бірақ Әкесін қуанту және Онымен бірге шәкірттерін, және «олардың сөзі арқылы Оған сенетіндерді» (17:20) — иә, бізді — мәңгілікке, Оның құрбандығы беретін қабылдаудың толық биіктігінде болу Оның мақсаты мен қуанышы болды. Әрине, біз осы нәрселерді ойлағанда, жүрегімізде Оның сүйіспеншілігін сеземіз (қ. Ефес. 5:2).
Әрбір Иеміздің күнінде Ол бізді Өзінің кешкі асында жинағанда, Оның Рухы арқылы біздің ойларымызды, дұғаларымызды, әндерімізді бағыттауын күтіп, біз Оған жауап беруді қалаймыз, қаншалықты әлсіз болсақ та. Бұл бізді мұны бірге жасайтынымызды бағалауға да әкелсін, тіпті екі немесе үш адам болса да. Біздің әлсіздіктеріміз бен сәтсіздіктеріміз, кемшіліктеріміз бен қателіктеріміз қандай болса да, біз Оған мереке жасағымыз келеді, және ол үшін әрбір адам қажет. Біз Онымен бір сағат бірге қараймыз (Мат. 26:40). Егер біз бір-бірімізді осы қымбат фактінің жарығында көбірек көре алсақ, бұл біздің бауырластық қарым-қатынастарымызға жалпы әсер етер еді.
