«Иса бір де сөз айтқан жоқ!» (Матай 15:23) Кім Мәсіхке ауыртпалықпен келіп, көмек немесе жеңілдік сұрап айқайламаған – тек Оның үнсіз қалғанын көрген? Біздің көптеген ынталы өтініштерімізге Ол бір де сөз айтпайтын сияқты.
Бізге сұраңдар – сонда аласыңдар, іздеңдер – сонда табасыңдар, қағыңдар – сонда ашылады деп айтылған.
Дегенмен, біз жалынып сұрағанда, ештеңе алмағандай көрінетін кездер болады; қатты ынтамен іздесек те, іздегенімізді таппағандай көрінетін кездер болады; дұға есігін қолдарымыз көгеріп, қанағанша қаққанда, есік ашылмайтын кездер болады.
Кейде аспан біздің үстімізде мыс сияқты көрінеді; және біз: «Біздің өтініштерімізді еститін құлақ бар ма? Біздің шексіз қажеттілігімізде бізге жанашырлық танытатын жүрек бар ма?» деп сұраймыз.
Кейде Құдай алыста сияқты көрінеді – соншалықты алыс, біздің айқайымыз Оған жете алмайды.
Ештеңе де бұл Құдайдың үнсіздігіненқорқынышты емес – байланыс үзілгендей сезім. Киелі кітаптағы дұғалардың ішінде мына забурдағыдан артық аяныштысы аз: «Маған үнсіз қалма, әйтпесе мен шұңқырға түсетіндер сияқты болып қаламын!» Құдайдан келген кез келген нәрсе, кез келген жаза, Оның үнсіздігінен жақсы!
О, егер атеистің сенімі шын болса, Құдай жоқ, дұғаны еститін құлақ жоқ; аспаннан ешқашан жауап беретін көмек, не сүйіспеншілік, не жұбаныш дауысы келмесе, бұл әлем қандай мұңды болар еді.
Дж.Р.М.
