Пауыл мен Барнаба екінші миссионерлік сапарын бастағалы тұрды. Барнаба өзінің жас туысы Жохан Маркты, олардың бірінші сапарында олармен бірге болған, алып кетуге «бел буды». Пауыл Маркты олармен бірге алмауды «талап етті» — ол олардың бірінші миссиясы кезінде сенімсіз екенін дәлелдеген. Егер ол жұмысты бір рет тастап кетсе, ол мұны қайтадан істеуі мүмкін. Пауылдың алаңдаушылығы заңды болды; оған сенімді, қиын жағдайлар туындағанда қашпайтын жұмысшылар қажет болды, бұл шын мәнінде солай болатын. Барнаба, керісінше, басқалардан жақсылықты көруге және оларды рухани жағынан ынталандыруға әрқашан дайын болды, жас жігітке екінші мүмкіндік беруді дұрыс деп санады. Ол Марктан бір нәрсе көрді, Құдайға қызмет етуге әлеуетті, және мүмкін оған екінші мүмкіндік беру мұны нығайтатын еді. Пауыл оны бірінші рет алу қателік болды деп пайымдады, сондықтан неге бір қатені екі рет жасау керек? Мәселе тым жоғары және бағасы тым қымбат болды.
Пауыл мен Барнабаның екеуінің де дәлелді пікірлері болды, екеуінің де құдайшыл ниеттері болды, бірақ олардың арасында «қатты» дау, немесе «жылы сезім» (jnd) болды. Егер бауырластар арасындағы бұл қақтығысқа қатысқандардың есімдері анонимді болса, біз «Тағы не жаңалық бар?» деп ойлауымыз мүмкін еді. Бірақ, Пауыл мен Барнаба!
Пікір қайшылықтары кейде арамызда болады — бұл сөзсіз. Алайда, біз бір-бірімізге жаман ниеттерді тағуға асықпауымыз керек. Бұл оқиға Мәсіхтің екі қызметшісі арасындағы уақытша бөлінуге әкелді, бірақ Құдай одан бата әкеледі. Біздің жүрегіміз үшін қандай сабақ: тіпті ең жақсы адамдар да ең жақсы дегенде жай ғана адамдар. Біз бәріміз сәтсіздікке бейімбіз!
