«Оқы! Оқы! Оқы!»
Троадада Карпқа қалдырған шапанымды, келгенде өзіңмен бірге ала кел, кітаптарды да, әсіресе пергаменттерді. (2 Тімотеге 4:13)
Кейбір уағызшылар кітаптарды менсінбейтін сияқты. Бірде мен тәуелсіз баптисттер жиналысында бір уағызшының: «Бізге көп кітаптар қажет емес; бізге көп уағыз қажет,» дегенін естідім.
Бұл надандықтың мәлімдемесі. Жақсы христиан кітабы – бұл жақсы уағыз және тәлім.
Құдай адамдармен сөйлескісі келгенде, Ол Кітап жазды. Елшілер шіркеулермен және жеке сенушілермен қалам арқылы байланысты, және бізде олардың кейбір жазбалары Жаңа Өсиетімізде бар. Егер оларда баспа станоктары болғанда, олар оларды қолданар еді деп еш күмәнім жоқ.
Елші Пауыл өмірінің соңына дейін шәкірт болды. Тіпті түрмеде өлімін күтіп отырғанда да, ол Тімотеге: «Троадада Карпқа қалдырған шапанымды, келгенде өзіңмен бірге ала кел, кітаптарды да, әсіресе пергаменттерді,» деді (2 Тімотеге 4:13).
Кітаптарды әкел, деді мықты қарт жауынгер! Кітаптарды әкел, деді бізді еліктеуге шақырған адам. «Сондықтан мен сендерден өтінемін, маған еліктеңдер» (1 Қорынттықтарға 4:16). «Бауырлар, маған бірге еліктеңдер, және бізді үлгі еткендерді белгілеңдер» (Філіпіліктерге 3:17).
Жазушы болғысы келетін адам оқырман болуы керек делінген. «Оқымайтын адам оқи алмайтын адамнан артық емес» делінген. «Бес жылдан кейін сіз кездескен адамдар мен оқыған кітаптарыңыздан басқа сол адам болып қаласыз» делінген.
