СҰРАҚ: Дәуіт пен Мұса екеуі де кісі өлтіріп, кешірілген болса, неге 1 Жохан 3:15-те «ешбір кісі өлтірушіде мәңгілік өмір жоқ» делінген?
*ЖАУАП:*Біз мәсіхші туралы ойлағанда, Иса Мәсіхті өзінің жеке Құтқарушысы және Иесі ретінде қабылдаған адамды айтамыз. Мұндай адам қайта туылған – Мәсіхте жаңа өмір алған. Шын мәнінде, Петір мәсіхшілердің «Құдай табиғатына ортақ болғанын» (2 Пет. 1:4) айтуға дейін барады. Дегенмен, біздің үлкен өкінішімізге орай, ескі күнәкар табиғаттың әлі де бар екендігіне көптеген дәлелдер бар. Пауыл бізге «жердегі мүшелеріңді өлтіріңдер» деп айтады және олардың кейбірін атайды: «азғындық, арамдық, құмарлық, жаман құмарлық және пұтқа табынушылық болып табылатын сараңдық... ашу, ыза, зұлымдық, жала жабу, былапыт сөздер» (Қол. 3:5-8). Біз ащы тәжірибеден бұл сияқты мәселелермен үнемі күресу керектігін білеміз. Біздің ескі, күнәкар табиғатымыз біз өлгенге дейін немесе Ие Өзінің адамдарын Жерден көтерілу кезінде Өзіне алғанға дейін бізбен бірге болады.
Өзінің бірінші хатында Жохан абсолютті терминдермен жазады. Ол әдетте мәсіхшіні мәсіхші болған адам ретінде емес, оның ішіндегі ерекше мәсіхшілік қасиет ретінде көрсетеді. 1 Жохан 3:10-да ол Құдайдың балалары мен Ібілістің балаларын салыстырады. Құтқарылмаған адамдар Ібілістің балалары ретінде қарастырылады, оларды Ие Жохан 8:44-те «басынан кісі өлтіруші» деп атайды. Олар, бауырын өлтірген Қабыл сияқты, осы қорқынышты әкенің сипаттамаларын көрсетеді. Бауырын жек көретін адам мұнда кісі өлтіруші деп аталады. Сүйіспеншілік, керісінше, жаңа табиғатты сипаттайды және адамның Құдайлық өмірге ие екендігінің дәлелі болып табылады. Мәсіхшілер ретінде біз бір-бірімізді сүйеміз. Бұл сүйіспеншілік жай сөздер немесе эмоциялар мәселесі емес, «іспен және шындықпен» (1 Жохан 3:18) сүйіспеншілік. Ол тіпті бауырлас мәсіхші үшін өмірімізді беруді де қамтуы мүмкін, және әрине, бұл дүниенің игіліктерінен мұқтаж бауырмен бөлісуді қамтиды.
Ертедегі мәсіхшілер үшін бұл өте практикалық мәселелер болды. Билік тарапынан қудаланып, қамауға алынған кезде олар кейде ареналарға әкелініп, қару беріліп, қанқұмар халықтың көңіл көтеруі үшін гладиаторлар сияқты бір-бірімен өлімге дейін шайқасуға мәжбүр болды. Мәсіхшілер әдетте бір-бірімен осылайша өмірлері үшін күресуден бас тартты. Бұл мінез-құлық көрермендерді көңілін қалдырса да, «Міне, бұл мәсіхшілер бір-бірін қалай сүйеді» деген сияқты ризашылық білдіретін пікірлерді де тудырды. Көптеген адамдар сүйіспеншіліктің осы практикалық демонстрациясы арқылы мәсіхші болды.
Мұса мен Дәуіт қатаң айтқанда, мәсіхшілер емес, бірақ біздегідей кемшіліктері бар Ескі Өсиеттің Құдайдың әулиелері болды. Олар кісі өлтірді, Мұса тікелей (Мыс. 2:11-15) және Дәуіт жанама түрде (2 Сам. 11:15-17). Иә, өкінішке орай, мәсіхшілер де кісі өлтірген. Егер бұл олар құтқарылғанға дейін жасалса, біз мәсіхшілер кісі өлтірді деп дұрыс айта алмаймыз, өйткені олар әлі мәсіхші болмаған; олардың күнәлары әлі кешірілмеген. Бірақ шынайы мәсіхшілердің кісі өлтіргені даусыз.
Кісі өлтіру және оның суицид пен аборт сияқты мамандандырылған санаттары жаңа табиғаттың жемісі емес. Мұндай істер Мәсіхте тұрудан туындамайды және оған сәйкес келмейді. Құдайдан алынған мәсіхшінің жаңа табиғаты күнә жасай алмайды. Дегенмен, ол Адамнан мұра еткен ескі табиғатқа ие болғандықтан, кез келген жаман әрекетті жасау мүмкіндігі бар. Алайда, Құдай сенушіні кісі өлтіруші ретінде емес, кешірілген және жоғарыдан өмір алған адам ретінде қарайды.
Жауап берген: Евгений П. Веддер, кіші.
