Бұл орынды өтініш сияқты көрінеді, сонда неге Набот оны бірден қабылдамады? Ол: «Ехоба әкемнің мұрасын саған беруіме тыйым салсын!» – деді (1 Пат. 21:3). Ол Құдайдың заңын білетін адал исраилдік еді. Бұл заңда, басқа нәрселермен қатар, «жер мәңгілікке сатылмайды» делінген (Левит 25:23). Оның жүзімдігін сатуға ешқандай себебі болмады, және жақын көрші ретінде ол Ахабтың зұлым мінезін жақсы білетін (1 Пат. 21:25); ол оған оны қайтарады деп ешқашан сенбес еді (Левит 25:14–18). Оның жауабы жалғыз дұрыс жауап болды.
Ахаб жүзімдікті шөп бағына айналдырғысы келді. Біреу: «шөптер адамдардың пайдалануы үшін; жүзімдік Құдай мен адамның жүрегін қуантатын нәрсе» деп жазған (Салыстырыңыз: Билер 9:13). Наботтың мұрасы келіссөздерге жатпайтын, Құдайдың еркіне сай және Оның ризашылығы үшін қастерлеп, пайдалануға тиіс нәрсе еді, құдайсыз патшаның өзімшіл еріктері үшін емес. Ахабтың реакциясы аянышты болды, ал оның әйелі Изабелдің Наботқа қарсы қастандығы зұлымдық еді.
Біз де Құдай Сөзін және оның Рухтың осы күніндегі сенушілердің шынайы христиандық мұрасы туралы не айтатынын білуіміз керек. Қиындық туындағанда одан бас тартамыз ба, әлде қымбатқа түссе де, мойынсұнып қалу үшін Оның көмегін іздейміз бе? Ахаб пен Изабелдің Наботқа қарсы күнәсі Құдайдың көзіне ерекше жиіркенішті болды, және ақырында олар Елияның сөздеріне сәйкес оның құнын төледі (1 Пат. 21:21–24). Жүзімдікті шөп бағы ретінде сатудан гөрі, оның атауын сақтап қалу бізге кішкентай мәселе болып көрінуі мүмкін, бірақ біз Наботтың келесі күні өз сыйын алатынына сенімді бола аламыз, дәл қазір біз Құдайымызға адал болсақ, біз де аламыз.
