Мен ұшуға үш сағат қалғанда әуежайға бардым, талап етілгендей. Тіркелдім, полицияның қауіпсіздік талаптарын орындадым, содан кейін, ұшуға екі сағат қалғандықтан, менімен бірге келген бауырмен бірге сусындар аймағына барып, сода іштік, және ұшаққа отырмас бұрын бірге әңгімелестік. Әңгімелесіп отырғанда, ұшақтың келгенін естідік. Бірнеше адам қақпаға барды, содан кейін біраз уақыттан кейін ұшақ ұша бастады. Қарасақ, бұл менің рейсім екен. Ешқандай хабарландырусыз ұшақ бір жарым сағат ерте ұшып кетті. Көбіміз қалып қойдық.
Бұл маған Иеміздің келуін еске салды. Біз Оның келетінін білеміз және ол кез келген уақытта болуы мүмкін. Әуежайдан айырмашылығы, кесте жоқ, белгіленген күн немесе ұшу уақыты жоқ, бірақ Ол: «Мен тез келемін» (Аян 22:12) деді. Біз айналамыздағы әлемнің жағдайын – моральдық құлдырауды, Інжілге қарсылықты, қаржылық және саяси дүрбелеңді, жаһандық ірі табиғи апаттардың жиілігін, христиандықтағы қасиеттілік пен адалдықтың төмендеуін көргенде – Иеміздің қайтып келуі алыс емес екеніне сенімдіміз.
Сонда біз не істеп жатырмыз? Біз бос емеспіз бе, уақытты пайдаланып жатырмыз ба? Біз Иеміз үшін жұмыс істеп жатырмыз ба, әлде ұйықтап жатырмыз ба немесе маңызды емес нәрселерге алаңдап жатырмыз ба? Қаншамыз желді қуып жүрміз?
Бізге жоғалған әлемнің жаңа көрінісі қажет. Бізге әлемнің және ондағы барлық мүліктеріміздің отпен түпкілікті жойылуының жаңа көрінісі қажет.
