Адасқан ұл туралы танымал оқиғада біз оянған күнәкардың тамаша үлгісін көреміз.
Адасқан ұл алыс елдегі шошқа қорасында аштан іші шұрылдап жатқанда, «ол өзіне келді». Ол әкесіне келмей тұрып, өзіне келді. Бұл Киелі кітаптағы тәубенің шынайы табиғаты. Тәубе дегеніміз – сөзбе-сөз «ойды өзгерту». Бұл менің күнәмды мейірімділік жарығында бағалау. Бұл Құдай алдындағы қарым-қатынасқа деген көзқарасымыздағы ішкі өзгеріс. Адасқан ұл әкесінің үйінде тамақтың мол екенін түсінді; әкесінің үйінде жақсылық бар еді. Бізді тәубеге жетелейтін «Құдайдың жақсылығы», Құдайдың үкімі емес (Рим. 2:4). Сондықтан жас жігіт, өзінің мінез-құлқы оны қайда әкелгенін санасында түсініп, енді әкесінің үйіне тартылды.
Адасқан ұл өз жағдайының үмітсіздігін және әкесінің үйінің молшылығын түсініп, «тұрып», үйіне қайтты. Ол үйіне жеткенде әкесіне айтатын мойындауын дайындады: «Мен күнә жасадым», бұл шындық еді; бірақ соңғы сөйлем олай емес еді. Жалданған қызметшілердің бірі болу әкесінің жүрегінің ұлылығына сәйкес келмеді.
Адасқан ұл әкесінің үйіне жақындаған сайын, оның қорқынышы артты. Оның жүрегінде жұмыс болды, бірақ әлі толық сенімділік жоқ еді. Сенушілердің өміріндегі белгілі бір кезеңдегі тәжірибесіне қаншалықты сәйкес келеді!
Дірілдеп, біз мейірімділікке үміттендік –
Есіктің ішіндегі жалғыз орын.
Ол қызметшінің орнын емес, ұлдың орнын алды (Лұқ. 15:22)! Бүгін Құдайдың тыныштығын және толық сенімділікті біліңіз!
